اما آیا میشود که غم در دل نداشت؟ این دنیا با غم سرشته شده.. مگر میتوان یکی از اساسی ترین رشته های دنیا را ندید بگیریم؟ از زمان خلقت حضرت آدم تا زمان نابودی دنیا و قیامت، هیچ شخصی را نمیتوان یافت که در دل غمی نداشته باشد. اما دو سوال؟ غم را برای چه چیزی و چه کسی باید خورد؟ پس جای شادی در این معادله پیچیدهٔ ساده‌انگار کجاست؟ جواب سوال اول را هر شخصی باید خودش، در درون و نفس خودش، در ارزش های خودش، در وجود و ذاتش بیاید.. اما جواب سوال دوم را نادر ابراهیمی بسیار زیبا داده است و من نیز برای احترام به کلام وی توضیحی نمیدهم: «شادی نداشتن غم نیست؛ شادی به معنای داشتن کوهی از غم و غلبه بر این کوه است» @asmirza

این کلام نادر خان، در کتاب ابوالمشاغل آمده..

جان که باید برود، سخت به من چسبیده..

دشمن با خیل عظیمی از آهن به مصاف ایمان آمده است و بچه‌ها، همان بچه‌های محله‌ی من و تو، در برابر تمامیت كفر و ماشینِ جهنمیِ جنگش ایستاده‌اند؛ و تو می‌دانی كه پیروزی با كیست. شهید سیدمرتضی آوینی|روایت فتح

خدایا تو از ما راضی باش ... @darsargomm

صدای دلگرم کننده گوینده: فرمانده

به بخشش تو نظر میکنم نه جرم خودم هزار توبه کنار گناه خود دارم _ محمدحسن جمشیدی

خوب‌رویانِ جهان، رحم ندارد دلشان..

صحبت های یاوران الهی، تاریخ انقضا ندارد..

ز اندازه بیرون تشنه‌ام ساقی بیار آن آب را اول مرا سیراب کن وآنگه بده اصحاب را من نیز چشم از خواب خوش بر می‌نکردم پیش از این روز فراق دوستان شب‌خوش بگفتم خواب را هر پارسا را کآن صنم در پیش مسجد بگذرد چشمش بر ابرو افکند باطل کند محراب را من صید وحشی نیستم در بند جان خویشتن گر وی به تیرم می‌زند اِستاده‌ام نُشّاب را مقدار یار هم‌نفس چون من نداند هیچ‌کس ماهی که بر خشک اوفتد قیمت بداند آب را وقتی در آبی تا میان دستی و پایی می‌زدم اکنون همان پنداشتم دریای بی‌پایاب را امروز حالا غرقه‌ام تا با کناری اوفتم آنگه حکایت گویمت درد دل غرقاب را گر بی‌وفایی کردمی یَرغو به قاآن بردمی کآن کافر اعدا می‌کشد وین سنگدل احباب را فریاد می‌دارد رقیب از دست مشتاقان او آواز مطرب در سرا زحمت بُوَد بواب را «سعدی! چو جورش می‌بری نزدیک او دیگر مرو ای بی‌بصر! من می‌روم؟ او می‌کشد قلاب را» _ سعدی

لغات شعر نشّاب: تیر، سِهام یرغو: منازعه و ستیز قاآن: فرمانروا