🇮🇷🏛یه ایرانی وسط پاریس، با خط‌کش و ذوق شرقی، کاری کرد که استادای فرانسوی ماتشون برد... 🔻اسمش میرزا مهدی‌خان شقاقی بود، همون که بهش می‌گفتن ممتحن‌الدوله. متولد ۱۲۲۳ خورشیدی در تهران. ناصرالدین‌شاه خودش گفت: «بفرستینش فرنگ، یاد بگیره، برگرده بسازه!» 🔻مهدی‌خان تو پاریس معماری خوند، مدرک «آرشیتکتور» گرفت و برگشت ایران. 🔻شاهکارهاش هنوز نفس‌گیرن: مدرسه و مسجد سپهسالار، مجلس شورای ملی، عمارت اتابک، قصر فیروزه... اولین سازه‌های مدرن تهران، با ریشه‌های ایرانی. 🔻در ۷۶ سالگی در تهران از دنیا رفت، اما هنوز می‌شه رد دست‌هاش رو میان آپارتمان‌های بی‌روح امروز پیدا کرد @AsrTarikh

⚔️ نبرد ایلام و آشور؛ جدال دو جهان‌بینی ایلامیان، تمدنی کهن و قدرتمند در ایران، زمانی تندیس الهه «اینانا» (آناهیتا) را از معابد اکد به اسارت بردند. حدود ۱۶۵۰ سال بعد، «آشوربانی‌پال» پادشاه آشور با حمله به شوش، آن تندیس را بازگرداند و این پیروزی را در کتیبه‌های خود ثبت کرد. برخی پژوهشگران امروزی که ریشه در سنت فکری آشوری دارند ایلام را «تمدنی کوچک و مادرسالار» معرفی می‌کنند، اما در واقع ایلام در برابر دوگانه‌پرستی و نفوذ آیین‌های ثنوی (مانند میتراییسم) ایستاد. این نبرد نه‌فقط جنگی سیاسی، بلکه رویارویی دو دیدگاه فرهنگی و الهی بود: ایرانِ یکتاپرست در برابر آشورِ ثنویت‌گرا. @AsrTarikh

🌳 سرو ابرکوه؛ گنجینه‌ای زنده از ۴۵۰۰ سال تاریخ در دل یزد، یکی از کهن‌ترین درختان جهان ایستاده «سرو ابرکوه» که عمرش به حدود ۴۵۰۰ سال می‌رسد. درختی که از زمان مادها تا امروز زنده مانده و شاهد طلوع و غروب هزاران نسل بوده است. به انسانی فکر کنید که روزی این بذر را در خاک کاشت... و نامش در تاریخ گم شد، اما اثرش جاودانه ماند. 🌿 @AsrTarikh

🎥 یهودیان در یزد @AsrTarikh

گرانی، فلاکت در تهران در سال 1331 هجری قمری بازارها کساد است و تجارت هیچ نیست. گرانی، فلاکت است مثل مرده متحرک هستند ومغازه داران مثل قالب بی‌روح. درب دکان‌های خود نشسته‌اند، خودشان از خجالت اسم اوضاع گذشته را به زبان نمی‌آورند و متصل تف و لعنت به خودشان می‌فرستند که آلت اغراض دیگران شدند و مملکت رفت، کسب رفت، تجارت رفت، فقر و پریشانی سرتاسر آنها را فروگرفته و روزبه‌روز بدتر می‌شود. منبع:روزنامه خاطرات عین‌السلطنه، قهرمان میرزا سالور،به کوشش مسعود سالور و ایرج افشار،جلد پنجم،ص ۳۸۳۱ @AsrTarikh

💀این ناخوشی پدر سوخته کجاست؟! در ناخوشی سال ۱۲۳۶ سیاح انگلیسی که خود از وبا مرد، چند روز قبل از مرگش نوشته بود: در شیراز به محض شنیدن خبر وبا، حاکم حسینعلی میرزا فرمانفرما و وزیر و اطرافیانش فرار کردند و بدون اینکه دستور العملی جهت حفاظت شهر و مردم بدهند اهالی را بحال خود رها نمودند و براستی این بی شرمانه ترین و ناجوانمردانه ترین اقدامی بود که به همه عمر شاهدش بودم! جیمز بیلی فریزر که خود شاهد مرگ آن سیاح بود، از رفتار حکام و بی پناهی مردم چنین یاد می کرد: شاهزاده فرار کرد، وزرا و اعیان هم به دنبالش و مردم را سرگردان بر جای گذاردند. گاه دیده میشد چند نفری به خیال اینکه با عنصری دیوانه و متجاوز روبرو شده اند، در کوچه ها می دویدند و فریاد بر می آوردند: این ناخوشی پدرسوخته کجاست؟ جرات دارد بیاید جلو تا حسابش را برسم، تا بکشمش! @AsrTarikh

🎥 📝 اگر فارسی با الفبای لاتین نوشته می‌شد... شاید خواندنش ساده‌تر می‌شد، اما آیا همان احساس و عمق واژه‌های حافظ، سعدی و فردوسی را در دل برمی‌انگیخت؟ خط فارسی، فقط وسیله‌ی نوشتن نیست بخشی از روح و هویت فرهنگی ماست؛ زبان دل، وقتی با خط خودش نوشته می‌شود، طنین دیگری دارد. @AsrTarikh

✈️بوئینگ ۷۴۷ اس پی هما به نام کردستان، سال ۱۳۷۳ در سال ۱۳۷۳ (۱۹۹۴ میلادی)، بوئینگ ۷۴۷ اس‌پی هما به نام «کردستان»، هواپیمای ثبت‌شده با شماره EP-IAA، در ناوگان هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران فعال بود. این هواپیما در سال ۱۳۶۴ (۱۹۸۵) از نام «فارس» به «کردستان» تغییر نام داد. بوئینگ EP-IAA نخستین بوئینگ ۷۴۷ اس‌پی بود که به یک شرکت هواپیمایی غیرآمریکایی تحویل داده شد و در سال ۱۳۵۵ (۱۹۷۶) به هما پیوست. این هواپیما در سال ۱۳۸۴ (۲۰۰۵) بازنشسته شد، اما پس از یک دوره تعمیر و نگهداری، در سال ۱۳۸۷ (۲۰۰۸) با نام «خلیج فارس» دوباره به خدمت بازگشت و در نهایت در سال ۱۳۹۳ (۲۰۱۵) برای همیشه زمین‌گیر شد. ‌‌‌‌@AsrTarikh

🌿 باغ منظریه؛ از اقامتگاه شاهانه تا اردوگاه آموزشی باغ شخصی «منظریه‌خانم»، همسر ناصرالدین‌شاه، در حدود صد سال پیش در نیاوران ساخته شد. او بعدها این باغ را به وزارت معارف (آموزش و پرورش امروزی) اهدا کرد تا به محلی برای آموزش و اردوگاه دانش‌آموزان تبدیل شود؛ و از آن زمان به‌نام اردوگاه منظریه شناخته شد یادگاری از پیوند اشرافیت قاجار با آموزش نوین ایران. @AsrTarikh

✍ناصرالدین‌شاه قاجار در خاطرات روز یکشنبه ۲۶ تیر ۱۲۴۹هجری شمسی (۱۷ ربیع‌الثانی ۱۲۸۷ هجری قمری) نوشته است: «صبح میرشکار در کوک‌داغ شکار دیده بود؛ اخبار فرستاد. سوار شده رفتم. در سر گردنه آفتاب‌گیر [سایه‌بان] زدند، ناهار خوردم. هاشم در سر ناهار مطالب امیر قاین را می‌خواند، جواب دادم. علت تعجیل این بود که هاشم می‌خواست برود هاشم‌آباد طهران. عکاس‌باشی بز قورمه [قورمه‌ای که از گوشت بز پخته می‌شود] پخته بود. دیگ بزرگی توی سراپرده بود. امین‌السلطان، نوری، آشپزهای ما، عکاس‌باشی و غیره سر دیگ بودند. خوب چیزی است بز قورمه. نسخه پختش را از عکاس‌باشی گرفته، به اُقُل‌بکه سپردم. امشب زود خوابیدم.» منبع: روزنامه خاطرات ناصرالدین‌شاه قاجار از ربیع‌الاول ۱۲۸۷ تا شوال ۱۲۸۸ ق به انضمام سفرنامه کربلا و نجف، به کوشش مجید عبدامین، ص ۳۰ @AsrTarikh

🔸 در دوران قرون وسطی مفهومی تحت عنوان کودکی وجود نداشت. آدم ها حتی سن خودشان را نمی دانستند. نوزادان را موجوداتی با ذاتی شیطانی می‌دانستند. تازه از قرن هفدهم میلادی، کودکی را دوره ی جداگانه ای از زندگی به حساب آوردند. از آن زمان بود که به نوزادان به چشم موجوداتی معصوم نگاه شد که باید از آن ها مراقبت شود. @AsrTarikh

🩺 وقتی طبابت، ابزار سیاست بود... ۱۴۰ سال پیش در دوران قاجار، درمانگاه‌ها فقط محل درمان نبودند زیر سایه رقابت روس و انگلیس، پزشکان خارجی در ایران گاهی بیش از دارو، با «گزارش» و «نفوذ» سروکار داشتند. در مشهد، مَریضخانه‌ی انگلیسی‌ها نمادی از همین سیاست پنهان بود؛ جایی که طبابت، پوششی برای قدرت بود. @AsrTarikh