برند نیو دی ناامیدم کرد، میترسم دومزدی هم ناامیدم کنه.
ولی متأسفانه دکتر دووم انقدر کاراکتر عمیق و جذابیه که هو کرز.
دقیق بخوام بگم، از این لحظه 3 ماه و 11 روز و 12 ساعت و 15 دقیقه و 10 ثانیه مونده تا دومزدی بیاد.
از این به بعد روتین روزانه 24/7:
تماشا کردن تایمر تا زمانی که دومزدی بیاد چون دکتر دووم نمیذاره تمرکز کنم. شبخوش.
𝖠𝗍𝗈𝗇𝖾𝗆𝖾𝗇𝗍
"من واقعاً انسانها رو از هرکدوم از آلودهها بدتر میدونستم، چون به نظرم این خیلی واقعیتره."
توی گیم/سریال «آخرین بازمانده از ما» یه شرایطی داشتیم که انسانها بهخاطر نوعی عفونت قارچی زامبی مامبی شدن و این حرفها. بهشون میگیم infected.
با اینکه infectedها بخش بزرگی از دنیای بازیان اکثراً خود آدمها بیشتر ازشون توی ذهنم میمونن. نه لزوماً بهخاطر اینکه از infectedها خطرناکترن، بیشتر چون رفتارشون قابل پیشبینی نیست. infected رو میبینی و میدونی باید ازش فاصله بگیری، فاصله نگرفتی؟ ایراد نداره چهارتا تیر میزنی و پخپخ. ولی دربارهی آدمها هیچوقت مطمئن نیستی. ممکنه یه نفر بهت کمک کنه، ممکنه ازت سوءاستفاده کنه، ممکنه یه تصمیم خیلی عجیب بگیره و خودش هم واقعاً فکر کنه کار درستی کرده. خیلی از اتفاقها بهخاطر این نیست که دنیا پر از موجودات آلودهست، بهخاطر اینه که آدمها توی اون شرایط چطور با هم رفتار میکنن. و این دقیقاً همون قسمتیه که بازی به دنیای واقعی وصل میشه. چون infectedها برای ما یه چیز کاملاً غیرواقعیان، ولی اینکه آدمها وقتی تحت فشار قرار میگیرن چه تصمیمهایی میگیرن اصلاً چیز غیرواقعیای نیست. لازم نیست دنیا آخرالزمانی بشه تا آدمها از ترس، عصبانیت، خشم، حسودی یا منفعت خودشون تصمیمهایی بگیرن که به بقیه آسیب بزنه. گاهی حتی عمداً. ترسناکتر از همه اینه که خیلی وقتها آدمی که یه کار بد انجام میده، خودش رو آدم بدی نمیبینه. به پیامد رفتارش توجه نمیکنه. برای خودش یه دلیلی داره، یه توجیهی داره و شاید واقعاً فکر میکنه انتخاب دیگهای نداشته. infectedها بیشتر یه تهدید بیرونیان. و در دنیای ما خیالی. ولی آدمها یه چیز پیچیدهترن و نمیتونی به این راحتیا بفهمی قراره چه کار کنن. پس اگر بخوایم واقعاً از چیزی بترسیم، آیا انسانها گزینهی بهتری نیستند؟