And I would say I love you, but saying it out loud It's hard so I won't say it at all.

علایقم دقیقاً همینقدر به‌هم مربوط نیستن =)

تصمیم گرفتم طبق چیزهای مختلفی که در سایت‌ها و نظرات مشاهده کردم، یکم اسپایدرمن چهار رو موشکافی کنم (●’◡’●)ﾉ

چرا از اسپایدرمن چهار (brand new day) اونقدر که باید، خوشم نیومد؟! امتیازم بهش با کلی ارفاق چون خیلی زیاد عاشق این کاراکتر ام: ۳ از ۵.

اول از همه از نقاط قوت شروع می‌کنم. مهم‌ترین اینه که فیلم واقعاً و خیلی جدی رو تنهایی و انزوای پیتر عزیزم تمرکز میکنه. دیدن این ورژن از پیتر اشکم رو درآورد. بعد از Spider-Man 2 با بازی توبی و همچنین the amazing Spider-Man 2 با بازی اندرو، همش منتظر بودم این رنج و‌ تنهایی پیتر بیشتر بولد بشه. بچم همه رو نجات می‌داد ولی به محض اینکه نقابش رو برمی‌داشت دیگه کسی رو نداشت :( البته چندتا فضای حال خوب کن (feel-good moment) هم داشت. نمیخوام درموردشون حرف بزنم که اسپویل نباشه و لذت دیدنش رو نگیره.

ولی در ادامه: ❌پیام‌ها اسپویل از Spider-Man: Brand new day محسوب میشن❌ به دلیل حجم بالا امکان گذاشتن در لینک رو ندارم.

-استفاده از حضورهای کوتاه (cameo) از دشمنای آشنای پیتر! درست طبق کمیک. نشون داد پیتر این چند سال بیکار نبوده و مدام درحال پاکسازی شهر بوده. نشون داد پیتر کم کم داره وارد یه مرحله‌ی جدید از زندگیش میشه که دشمن‌هاش درحال شکل گرفتن و یا نزدیک شدن بهش هستن. حضور اسکورپیون محشر بود. -«هورمون‌های عنکبوتی»! حقیقتاً اصلاً انتظار دیدن این بخش رو نداشتم. تمام موارد قبلی رو حدس میزدم ولی این یکی رو نه. انگار وجود تارهای ارگانیک نماد بلوغ پیتر بود. قدرت‌هاش غیرقابل پیش‌بینی‌تر شدن، واکنش‌هاش گاهی خشونت‌آمیزتر.