📫 پیام ناشناس جدید قبل از اینکه ری بتواند سرش را برای پیدا کردن منبع آن مایع چسبناک بالا بگیرد، شون فریادکشان خودش را به سمت او پرتاب کرد: _ مراقب باش!! و درست قبل از اینکه بازوهای سبز رنگ دور کمر ری حلقه بزنند، او را دور کرد و حالت تدافعی گرفت. ری زیر لب لعنتی گفت و سریع از جا بلند شد: _ باورم نمیشه انقدر نزدیک اومده باشن! شون قهقهه زد: _ کی بود دیروز درباره آماده بودن برای همه چی سخنرانی می‌کرد؟ ابروهای ری در هم رفت، چشمانش را باریک کرد و به گیاه روبه‌رویش خیره شد. آزالا، گل غول‌پیکر سمی و وحشی که از خون آدمیزاد تغذیه می‌کند. در این جزیره لعنتی، این گیاه تقریبا در همه جا جوانه می‌زند و با خون انسان رشد کرده و بعد حتی توانایی حرکت پیدا می‌کند. آزالا صدایی شبیه به نعره‌ای بلند از خود بیرون داد و گلبرگ های بزرگ بنفشش را باز کرد. وقتی بازوهای سبزش را به سمتشان پرتاب کرد، هر کدام به طرفی دویدند. شون، با داس بلندش، یکی از آن بازوهای مزاحم را برید. گیاه فریاد بلندتری کشید و شیره بنفش سمی‌اش از محل بریدگی فواره کشید! شون خندید: _ بریدنشون هنوزم حال میده!!

📫 پیام ناشناس جدید ری اخم کرد و روی یکی از بازوها پرید و در امتداد آن دوید: _ بهت گفته بودم کثیف کاری نکن! شون به راست دوید و یک بازوی دیگر را برید: _ از این شیره‌های بنفش مربای خوبی درمیادا! ری از بازویی که به سمتش حمله ور شده بود جاخالی داد و روی بازوی دیگری پرید. درحالی که هنوز از قلب آزالا که درست در مرکز گلبرگ‌های بازش قرار داشت چشم برنداشته بود، با تندی جواب داد: _ اون تخیلات چندشت رو واسه خودت نگه دار! شون دوباره قهقهه زد و برای پناه گرفتن از حمله بعدی پشت درختی پناه گرفت. اینبار برای اینکه ری صدایش را بشنود فریاد زد: _ بی‌خیال!! مطمئنم تو هم داری به درست کردن یه کاور کتاب درست و حسابی از اون گلبرگای بنفش فکر می‌کنی!! ری زبانش را روی لب هایش کشید و اجازه داد لبخند لب هایش را از دو طرف بکشد. چاقوی جیبی‌اش را از جیب کاپشنش بیرون کشید و زیر لب زمزمه کرد: _ اما عجب چیزی بشه! تمام توانش را روی پاهایش گذاشت و به سمت مرکز گل پرید. شون برایش سوت کشید. ری چاقو را مقابل چشمانش گرفت. مثل آب خوردن بود چون شون همه بازوها را برایش بریده بود. چاقو درست در قلب آزالا فرو رفت و شیره‌ بنفشش تمام صورت ری را رنگی کرد.

📫 پیام ناشناس جدید شون مشتش را محکم به هوا برد: _ همینه!! گیاه آزالا فریاد کشید، تلوتلو خورد و بعد ناله ای سر داد و تمام انرژی‌اش تحلیل رفت و پخش زمین شد. ری درحالی که صورتش را با آستین کاپشنش پاک می کرد به شون خیره شد که به سمتش می‌دوید: _ آفرین! وقتی به ری رسید، محکم او را در آغوش کشید با خوشحالی فریاد زد: _ این اولین قربانی فرارمون بود! ری آهی کشید و به لباس های شیره‌ای اش نگاهی انداخت: _ آخرش منم کثیف کردی. شون غرید: _ ها؟ تقصیر من چیه که یه راست رفتی سمت قلبش؟؟ ری چشمانش را روی چشمان شون متمرکز کرد. نتوانست جلوی خندیدنش را بگیرد. شون با دیدن خنده ری لبخند زد. چه اتفاق نادری، این یعنی امروز روز شانسشان بود. _ خیلی خب..‌بریم برای دردسر درست کردن!!!

📫 پیام ناشناس جدید بله یکم زیاد شد ولی خب...😅

وای به به.✨

کاش خودمم می‌نوشتم.😃

📫 پیام ناشناس جدید اهم اهم * میتونم بگم یه چیز چرت و مسخره نوشتم و بعد اسمشو گذاشتم داستان کوتاه. انقدر مسخره بود که خودم فرداش دوباره خوندمش تعجب کردم 😁. درمورد خون‌آشام‌ها بود. _ مجری چای مالاکای.

بفرست ببینمم.

یک کتابخونه‌ی قدیمی چوبی که هیچ کتابی درش وجود نداره همه‌ی طبقات خالی خالی هستند و بر روی چوب هر طبقه‌ متن‌هایی از نویسندگان قدیمی نوشته شده، وقتی به میز کتابخونه خیره میشی روی لبه‌ی میز با خط زیبایی نوشته شده: " برای دخترکم که دوست می‌داشت تمام نویسندگان را ببیند، اما عمرش انقدر کوتاه بود که حتی این کتابخانه را لمس نکرد، این هدیه را برای توی آینده میگذارم، برای دختری که همانند توست با همین چهره و همین خلقیات، به امید آنکه او این کتابخانه را دیده و بر تمام طبقاتش‌ کتاب بگذارد. " برای: کتابخونه زیرشیروونی