به حالت احتضار افتاد از چشمانشان اشک جاری شد

اون لحظات سخت عجیب گریه؟

حاضرین میگن آقا شما که فرزند پیغمبر هستین هم با این همه منزلت و مقام گریه می‌کنین؟

امام مجتبی(ع) در پاسخ فرمود: من برای دو چیز گریه می کنم. اول برای هیبت و وحشت روز قیامت که بسیار سخت است و دوم به سبب فراق و دوری از دوستان که این نیز کار مشکلی است.

یکی از اطرافیان میرسه می‌فهمه الانه که باید از آقام یک چیزی بگیرم میگه آقا منو موعظه کن؛

در حین مسمومیت و رنجی که غالبه اشکانی که از چشم مولات سر رازیر شده

چند جمله‌ای بعد از هزاران سال الان به تو رسیده

امام مجتبی (ع) فرمود: خود را برای سفری که در پیش داری، پیش از فرا رسیدن اجل مهیا کن.

بدان تو همواره به دنبال دنیا هستی و مرگ هم به دنبال توست. اندوه روزی را که هنوز نرسیده است بر روزی که در آن هستی بار مکن و

وای از این جمله پر بار وای

بدان در مال حلال دنیا حساب و در حرام آن کیفر و عقاب، و در اموال شبهه ناک عتاب است...

خب آقا اینجا چیکار کنیم؟ اوضاعمون که اینجوری خیلی ناجوره؟