امام مجتبی(ع) در پاسخ فرمود: من برای دو چیز گریه می کنم. اول برای هیبت و وحشت روز قیامت که بسیار سخت است و دوم به سبب فراق و دوری از دوستان که این نیز کار مشکلی است.

یکی از اطرافیان میرسه می‌فهمه الانه که باید از آقام یک چیزی بگیرم میگه آقا منو موعظه کن؛

در حین مسمومیت و رنجی که غالبه اشکانی که از چشم مولات سر رازیر شده

چند جمله‌ای بعد از هزاران سال الان به تو رسیده

امام مجتبی (ع) فرمود: خود را برای سفری که در پیش داری، پیش از فرا رسیدن اجل مهیا کن.

بدان تو همواره به دنبال دنیا هستی و مرگ هم به دنبال توست. اندوه روزی را که هنوز نرسیده است بر روزی که در آن هستی بار مکن و

وای از این جمله پر بار وای

بدان در مال حلال دنیا حساب و در حرام آن کیفر و عقاب، و در اموال شبهه ناک عتاب است...

خب آقا اینجا چیکار کنیم؟ اوضاعمون که اینجوری خیلی ناجوره؟

آقا فرمودن: برای دنیای خود به گونه ای تلاش کن که گویی همیشه در آن باقی خواهی ماند و برای آخرت خود به گونه ای کار کن که گویی همین فردا خواهی مرد!

اگه همین الان بهت خبر بدن فلانی فردا روز اخرته آماده باش

یاد چه کار های که نکردی می‌افتی؟