حق زیر چکمۀ باطل لگد مال می‌شود و صدای شکستن پهلوی مادرمان هر روز شنیده می‌شود و صدای هلهلۀ لشکر شمر گوشمان را ازشنیدن ندای هل من ناصر ینصرنی اربابمان کر کرده است.

چه ستمی، چه ظلمی بالاتر از این می‌توان کرد؟

مسلمانان را سر می‌برند، می‌سوزانند، تکه تکه می‌کنند، در مقابل دوربین‌های جهانی و بعد مخابره می کنند. آن قدر که تو می‌بینی اما چشمانت را عـــادت می‌دهند.

خدایا! دلم تنگ است. هم جاهلم هم غافل، نه در جبهۀ سخت می‌جنگم نه در جبهۀ نرم.

کربلای حسین (ع) تماشاچی نمی خواهد… یا حقی یا باطل… راستی من کجا هستم؟

خدایا! یا مرا از زمین بردار، یا دست منِ زمین گیر را بگیر. گـنـاه، غرقمـان کرده و غفلت، دلمان را سیاه کرده؛ نشانه اش می‌خواهی؟ همین بی‌تفاوتی است.

حیوان اگر ببیند می‌رنجد ولی انسان به جایی می‌رسد که نـمـی‌رنـجد.

خدایا کمکم کن.

مرا آزاد کن از بند نفسیات و هوس‌ها.

انگار شهید دانشگر این روز ها اومده برامون این حرف ها رو نوشته...

ولی من و شما واقعا کجا هستیم؟