مسلمانان را سر می‌برند، می‌سوزانند، تکه تکه می‌کنند، در مقابل دوربین‌های جهانی و بعد مخابره می کنند. آن قدر که تو می‌بینی اما چشمانت را عـــادت می‌دهند.

خدایا! دلم تنگ است. هم جاهلم هم غافل، نه در جبهۀ سخت می‌جنگم نه در جبهۀ نرم.

کربلای حسین (ع) تماشاچی نمی خواهد… یا حقی یا باطل… راستی من کجا هستم؟

خدایا! یا مرا از زمین بردار، یا دست منِ زمین گیر را بگیر. گـنـاه، غرقمـان کرده و غفلت، دلمان را سیاه کرده؛ نشانه اش می‌خواهی؟ همین بی‌تفاوتی است.

حیوان اگر ببیند می‌رنجد ولی انسان به جایی می‌رسد که نـمـی‌رنـجد.

خدایا کمکم کن.

مرا آزاد کن از بند نفسیات و هوس‌ها.

انگار شهید دانشگر این روز ها اومده برامون این حرف ها رو نوشته...

ولی من و شما واقعا کجا هستیم؟

چند شب پیش با راحتی خیال یک استوری دیدم که واقعا خجالت زده‌ام کرد!

یک مادر پدری بودن چهره‌اشون که واقعا مشخص بود زحمت کش هستن