اما ایشون از همون جوونی جوری پیش رفتن که انگار واقعا بار بزرگی بهشون دادن.

تا اینکه اون همه خودسازی و خود مراقبتی کاری کرد که شجاعانه و پرقدرت در اون سن قیام کنند و ملتی رو به بیدار کنند و بعد اسلام رو پشت این ملت بیارن!

قطعا در وسع ظرفیت منی که غافلم از خودم نیست بتونم چنین انقلابی اون هم در دلها به پا کنم!

اما یک چیز قشنگی اسلام داره

اینکه اصلا مهم نیست تو کی بودی چی بودی چه کردی...

حالا که برگشتی به تو خیلی امید داریم خیلی کار های بزرگ ازت می‌خوایم

طوری که تو خلیفه‌ی ی خدا روی زمین هستی!

حالا ما در تصور خودمون خلیفه‌ی خدا روی زمین نشدیم

اما نمی‌تونیم یک چراغی یک نوری در زندگیمون روشن کنیم؟

می‌تونیم با این چراغ اطرافمون روشن کنیم؟

بشیم نوری که اول از همه خودمون رو بعد اطرافیانمون رو بیدار نگه بداره؟

در این جاده‌ی زندگی که ظهور در انتظارشه ما تا لحظه رسیدن این چراغ رو حفظ کنیم؟