شهر های خدای در زمان جای ندارند اما این خدای مهربان در عالم شهری دارد که در ظرف زمان قرار یافته است.

شهری که از اول خلقت بوده و اولین میهمانانش اولیاء الهی بودند و تا به امروز که با بی‌نهایت گنجایشش تمام امت آخرین پیامبر(ص) را در به خود راه داده؛

با اینکه شهر بزرگ است اما راه های رسیدن به خدا بسیار کوتاه‌ست!

تمام کوچه و پس‌کوچه‌های این شهر به خانه‌ی خدا منتهی می‌شود...

به دور این شهر فرشتگان مُحرِم شده طواف می‌کنند و میزبان میهمانان هستند.

نگهبانان این شهر شیطان و قبیله‌اش را به حسادتشان دور می‌کنند تا مهمانان در آرامش تمام در خلوت صاحبخانه‌شان باشند.

خانه های این شهر محل نزول قرآنی شده‌اند که نور به اهالی می‌تاباند و در جان ها توازن و تعادل پدید می‌آورد...

آیه ها قدم قدم نشانه هایشان را به دل ها کریمانه نشان می‌دهند و سوره ها صمیمانه سور هدایت می‌گسترند

اینجا دل ها به فرقان دست می‌یابند و جان ها با قرآن هم داستان می‌شوند.

شب نشینی ها در این شهر رمز های راز و نیاز را می‌گشاید و قفل هر دلی در این سحرگاهان باز می‌شود

و در های لبخند نور مغفرت خدا باز شده و به بام خانه ها می‌تابد.

آنجا شب ها از روز روشن‌تر است و روز ها از شب آرام‌تر. اینجا روز ها نه از فرط قیمت لحظات شمرده می‌شوند‌