شب نشینی ها در این شهر رمز های راز و نیاز را می‌گشاید و قفل هر دلی در این سحرگاهان باز می‌شود

و در های لبخند نور مغفرت خدا باز شده و به بام خانه ها می‌تابد.

آنجا شب ها از روز روشن‌تر است و روز ها از شب آرام‌تر. اینجا روز ها نه از فرط قیمت لحظات شمرده می‌شوند‌

زمان برکات خود را به زمین ارزانی کرده و با آنکه سریع عبور می‌کند اما اینجا زمان با میهمانان خدا مهربانی کرده و زمام خود را به دل ایشان سپرده.

گویا در این شهر مهمانان می‌توانند به عقب برگردند جبران گذشته کنند و جلو بروند و آینده را بسازند.

از مهمانان شهر می‌پرسی؟

مهمانان این شهر گویا مقیم خانه‌اند که احساس غریبی نمی‌کنند و آشنا به زیر و روی شهر هر کدام برای خود جایی و مقامی دارند...

محل اقامت میهمانان از قبل معین شده و قدر و منزلت همه نامحسوس آشکار است.

بعضی ها طبق معمول با خدا فاصله‌ای ندارند.

اما بعضی چند کوچه آن طرف‌تر همسایه خداوند هستند.

به هر حال بیش از همه اوقاتِ دنیا در تمام این خانه حضور خدا احساس می‌شود.

تشنگی و گرسنگی این مهمانان دلداده و حالت دیوانگی‌شان که در حین نیاز دست به سفره نان و آب نبردن خبر از عاشقی می‌دهد.