گویا در این شهر مهمانان می‌توانند به عقب برگردند جبران گذشته کنند و جلو بروند و آینده را بسازند.

از مهمانان شهر می‌پرسی؟

مهمانان این شهر گویا مقیم خانه‌اند که احساس غریبی نمی‌کنند و آشنا به زیر و روی شهر هر کدام برای خود جایی و مقامی دارند...

محل اقامت میهمانان از قبل معین شده و قدر و منزلت همه نامحسوس آشکار است.

بعضی ها طبق معمول با خدا فاصله‌ای ندارند.

اما بعضی چند کوچه آن طرف‌تر همسایه خداوند هستند.

به هر حال بیش از همه اوقاتِ دنیا در تمام این خانه حضور خدا احساس می‌شود.

تشنگی و گرسنگی این مهمانان دلداده و حالت دیوانگی‌شان که در حین نیاز دست به سفره نان و آب نبردن خبر از عاشقی می‌دهد.

در این شهر خبر داده‌اند که هرکس تا شام لب نان و آب نزنند خداوند از جانب خود سیرابشان می‌گرداند.

آدم قبل از ورود به این شهر باور نمیکند که زندگی بدون دست آلودن به دنیا چگونه میتواند این همه دلچسب باشد.