آدم قبل از ورود به این شهر باور نمیکند که زندگی بدون دست آلودن به دنیا چگونه میتواند این همه دلچسب باشد.

تازه آنجا میشود فهمید د ر زندگی هرچه از دنیا بهره مند شوی کمتر از لذت حیات برخوردار میشوی!

از حداقل خورد و خوراک گذشتن تو را قوی میکند و دنیا را ضعیف و حقیر در این شهر میشود دید که دنیا چگونه اسیر آدمی است و هرگز نمیتواند بر او سلطه یابد.

در این شهر اهالی آنقدر به قیامت باور دارند که با آنکه کسی آنها را نگه نداشته اما در تمام لحظات ایستاده زندگی می‌کنند...

روز و شب در قیام به سر می‌برند و در تمام لحظات به عبادت مشغولند گویی آنجا قیامت است و پایان راه.

در هر نمازشان به گونه‌ای هستند که گویی آخرین نمازیست که می‌خوانند و این آخرین بار است که با خدا حرف می‌زنند.

در این شهر عطر بهشت پر شده است و قله های نور است که اهالی طی می‌کنند

هر آنکه به آن قله ها رسیده و نور ها را دیده است کور شده و دیگر هیچ ندیده است.

در آنجا خبر هاییست که هرکس آن را شنیده است لب بسته است.

نسیم خنک این شهر میآید و تو را با خود چند صباحی می‌برد

آن گاه که مشتاق شدی تو را به رویایی در خواب تنها می‌گذارد در میان روزمرگی ها...