اینکه ماه رمضان را
به مهمانی صفت دادهاند
از ذوق و عرفان نیست!
بلکه سخنی از رسول خداست(ص)
که فرمودند:
شما در این ماه به مهمونی خدا
دعوت شدهاید.
در فرهنگ دین اسلام
مهمان بسیار محترم شمرده شده
همانطور که پیامبر(ص) فرمود:
مهمان را گرامی دار حتی اگر
کافر باشد.
پس در مهمونی
بنا بر محبت و مهربانی هست
میزبان بیشتر از اینکه به لیاقت
مهمان نگاه کند به مقام مهمان نگاه میکند.
در این شهر
مهمانان در کنار هم به رفاقت
میگذرانند و رابطه مهمان
و میزبان بر ارزش مقام
میهمان
است
یعنی در این مهمانی
به گذشته و سابقه مهمان
نگاه نمیکنند و محاکمهای در کار نیست.
حالا اگر میزبان اصلا نیازی
به مهمان و مهمانی نداشته
باشد قطعا با کرمش
به میزبانی این مهمانان پرداخته.
اگر میزبان هم بزرگ و والامقام باشد
و مهمانان بسیار کوچکتر از او باشند
قطعا این مهمانی زیبا از تواضع
میزبان هست.
چرا که مهمان بزرگان شدن
خود بزرگی میآورد و
روح را از اسارت ها رها میکند.
حالا با وجود شیرینی ها و زیبایی های
مهمانی باید به یاد داشت که
این مهمانی معبریست که
قدرش را بداند و
از فرصت استفاده کرد.
در این شهر از بزرگان تا و کوچکان
بر سفر یک سفره مینشینند و
هرکس به ظرفیت خود
از آن بهره میبرد.
این مهمانی فرصتی برای
تفریح و مهلتی دیدار با
صاحبخانهایست که
خود ما را به خانه
خود آورده...