از ما خواستند که:

خودمان را بزرگ ببینیم

و آنقدر با رنج ها خوب خودمان را بسازیم

مثل حضرت ابوالفضل(ع) پناه عالم بشویم...

که هرکجا رفتیم که هرکجا بودیم

در ذهن دیگران اولین کسی باشیم که پناه میده بهشون...

برای درک این موضوع یک پیشنهاد دارم:

برید به دوران پیری خودتون

به زمانی که قوت اینکه بتوانیم راحت قدم بزنیم و صحبتی کنیم کتابی بخوانیم و دستی بلند کنیم نایی در گلویی باشد نداریم...

آن زمان چقدر دلمان می‌خواست قوت جوانی داشته باشیم و

برای امام زمانمان(عج) با تمام جان بدویم...

نگران نباشید هنوز فرصت هست شما هنوز قوت جوانی را دارید اما این بار با قلبی که بیقرار برای رسیدن به امام حسین(ع) می‌تپد...❤️‍🩹