آروم آروم که قدم برمی‌دارین تک تک وقایع جلوی چشمت رقم می‌خورن

اونجا که هوا تاریک و شبه تمام یاران دور آقا(ع) جمع شدن و محو چهره‌ی زیبای او

اصلا نمی‌شنون که آقا(ع) دارن بهشون زندگی واقعی پس از شهادت رو بهشون نشون میدن

اونجا که ظهر شده و امام حسین(ع) به پسر(ع) اذن جنگ میدن

اونجا که علی‌اکبر(ع) وسط جنگ برمی‌گرده و به پدر(ع) میگه بابا تشنمه و

آقا(ع) میگن برو تا چند لحظه‌‌ی دیگه پیامبر(ص) تو را سیراب خواهد کرد...

اونجا که چهره‌ی پدربزرگی که از کودکی در دل امام حسین(ع) نقش بسته را میبیند که شمشیر ها بر اون چهره بلند می‌شوند... اما او هم پسرش بود هم یادگاری از پیامبر(ص)...

آروم آروم غرق در عشق امام حسین(ع) چشمت از دور به ضریح می‌خوره...

از اون حال و هوا فقط با خودت میگی یعنی من اینجام؟

یعنی اجازه دادن منم چنین جایی بیام؟

هیچی جز نور نمیبینی؟

همون منی که تمام عمر اسیرت کرده بود