اونجا که چهره‌ی پدربزرگی که از کودکی در دل امام حسین(ع) نقش بسته را میبیند که شمشیر ها بر اون چهره بلند می‌شوند... اما او هم پسرش بود هم یادگاری از پیامبر(ص)...

آروم آروم غرق در عشق امام حسین(ع) چشمت از دور به ضریح می‌خوره...

از اون حال و هوا فقط با خودت میگی یعنی من اینجام؟

یعنی اجازه دادن منم چنین جایی بیام؟

هیچی جز نور نمیبینی؟

همون منی که تمام عمر اسیرت کرده بود

اینجا میون دریای نور گمشده...

آره داشتیم ساک رو میبستیم که فردا راهی زیارت کربلاییم!

توی این حال غریب و فکر اینکه یعنی منم خواستن که بیام!

یادت میوفته ممکنه از این سفر دیگه برنگردی

باید از همه چیز دل ببری تا مجوز ورود بدن

دست به قلم باید وصیت هات رو بنویسی