همون منی که تمام عمر اسیرت کرده بود

اینجا میون دریای نور گمشده...

آره داشتیم ساک رو میبستیم که فردا راهی زیارت کربلاییم!

توی این حال غریب و فکر اینکه یعنی منم خواستن که بیام!

یادت میوفته ممکنه از این سفر دیگه برنگردی

باید از همه چیز دل ببری تا مجوز ورود بدن

دست به قلم باید وصیت هات رو بنویسی

وصیت کنی تمام این عمری که گذر شد...

تمام اون مادیاتی که یک عمر محبت خرجشون کردی رو باید بگذاری تو همین دنیا و بری...

تمام اون لحظاتی که میشد کلی کار بکنیم تمام اون حرص ها و غصه های بیهوده تمام ثروت سلامتی و عمر و فرصت و وسایلی که داشتی رو باید بگذاری.

هرچی کوله‌ی سبک‌تر، بهتر...

در همین گیر و دار ها باید بری سراغ همسایه های این دنیات و ازشون حلالیت بگیری...