تمام اون مادیاتی که یک عمر محبت خرجشون کردی رو باید بگذاری تو همین دنیا و بری...

تمام اون لحظاتی که میشد کلی کار بکنیم تمام اون حرص ها و غصه های بیهوده تمام ثروت سلامتی و عمر و فرصت و وسایلی که داشتی رو باید بگذاری.

هرچی کوله‌ی سبک‌تر، بهتر...

در همین گیر و دار ها باید بری سراغ همسایه های این دنیات و ازشون حلالیت بگیری...

آقا ببخش حلال کن حق شما این بود...

آره دارم میرم کربلا دیگه راهی کربلاییم...

خلاصه از همه‌چیز دل میبری و تازه مسیر شروع میشه...

تو این مسیرم آنقدر سختی و امتحان پیش میاد

تا قطره قطره این بارون تو رو بشوره و خالص برسی به خونه‌ی ارباب(ع)...

وسط بین‌الحرمین به خودت میای میبینی

در جوار امام حسینی(ع) !

میبینی کنار حضرت عباسی(ع)!