لاتی راه رفتنت به‌کار آمد آقامسعود. راستش من همیشه منتقد این طرز راه‌رفتن یک رئیس‌جمهور بودم. امروز اما وقتش بود. امروز در شرایطی که چشم‌وگوش حرامیان به‌ جستجوی توست و متر به متر تهران را بمباران می‌کند و خیابان دفترکارت هدف ثابت همه بمباران‌هاست، تو اینطور بی‌واهمه و دلیرانه، زیپ کاپشنت را بالا میکشی، لاتی‌اش را پر میکنی و کف خیابان‌های تهران با کت‌های باز قدم میزنی و دست به سینه میگذاری برای مردم‌ات که «مخلصم، ارادت». دیروز وزیر جنگ دشمن گفته بود که رهبران ایران در زیرزمین‌ها مخفی شده‌اند. و تو امروز شبیه آن تصویر رویایی از سنوار که زیر باران، پتو به سر در خیابان‌های غزه میچرخید، زیرباران و بمباران قدم زدی و پوزخند زدی به وزیر و همه ژنرال‌های ستاره‌دار پنتاگون. از صبح این طرز قدم زدنت نقل محافل ما بچه‌‌های جنوب‌شهر است. دلمان به قدم‌هایت گرم شد؛ همیشه همینطور راه برو آقامسعود که لاتی‌ برازنده شجاعان است! «مهدی مولایی» https://eitaa.com/m_molaie110

سلام هستید؟ . .

یاعلی(ع) بگین بریم برای شروع🌱 . .

. بسیاری از دعا ها و تقدیراتی که طلب می‌کنیم خوب هستند، اما وقتی در خارج از چادر امام زمان(عج) مقدر می‌شوند، در کجای ظهور اثر دارد؟ ...

وقتی پرونده های تقدیرات ما به دست امام زمان(عج) می‌رسه، بعضی پرونده ها در کنار امام زمان(عج) می‌مانند و دیگر بر نمی‌گردند؛ سَلامٌ هِيَ حَتَّى مَطْلَعِ الْفَجْرِ [آن شب] تا طلوع صبح مملو از صلح و سلام است. از بعد آن تقدیراتی که آدم طلب می‌کنه می‌رسه به فجر و سلام! یعنی حقیقت وجود امامِ زمانش(عج)! اما چه تقدیراتی شخص طلب کرده که به طلوع حق می‌رسه؟ ...

روزه‌ات نمازت اعمالت دستت رو نمیگیره، راه رو برات هموار نمی‌کنه وقتی تقدیراتت با تقدیراتِ امام زمان(عج) یکی نیست!

یعنی چی؟ کل مطلب امروز که پرسیدم می‌دونین یعنی چی؟ یعنی اینکه خیلی از ما ها اصلا وارد مسیر و جریان اصلی زندگی‌مون نشدیم! تو حاشیه زندگی باقی موندیم! ازدواج خوبه فرزند خوبه درآمد بالا خوبه... اما اینا اصل ماجرا نیست! تو به عنوان انسان فرزند، مادر/پدر، همسر، کارمند، نقاش، ادمین... نیستی! تو انسان هستی و انسان بودن نیاز به خواستن اهداف بالاتری از این ضروریات زندگی داره! یعنی تا وقتی ما بسنده کردیم به همین زندگی کم، نمی‌رسیم به زندگی حقیقتا مثل امیرالمومنین(ع).

اگر قبول داریم که محبت امام علی(ع) نسبت به ما خیلی شدیده! پس چرا یه بار نپرسیم بابای(ع) من واسه چی جنگید؟ پدر(عج) من واسه چی هزار و صد ساله منتظره؟ خب این انتظار و این جهاد و تحمل این رنج ها به چی می‌خواد برسه؟ مگه اصل اسلام به این نبود که ما رو به خونواده اصلی خودمون به اون زندگی حقیقی که اهل بیت(ع) بهمون نشون دادن برسونه؟ توی این شب قدر ما تقدیراتمون رو به چی رقم زدیم؟

آیا واقعا الان اگر بگن این خواسته های تو رو می‌خواهیم بدیم به یکی دیگه و واسه تو برآورده نمیشه خوشحال میشیم؟ مطمئنیم قراره این خواسته هامون هم مسیر با خواسته امام زمان(عج) باشه؟ اگر تقدیرات ما با تقدیراتی که امام زمان(عج) دارن یکـــی نیست یعنی همه چی حتی اگـــر عالی هم مقدر کنیم، دیگه فایده...

میگن بیشترین لقبی که امام زمان(عج) دوست دارن باهاش صداشون کنیم لقب اباصالح المهدی(عج) هست... یعنی پدر صالحان یعنی پدر بودن یعنی اون عشقی که رهبری بهمون دادن رو ضریب بی‌نهایت کنیم و ببینیم که چقدررر زیر سایه‌ی وجود مهدی(عج) لبریز رحمت بودیم...

حالا یک پدر(عج) که آنقدر به بچه هاشون محبت دارن، دلسوزتر از کل عالم به بچه هاشون هست! شب قدر برای بچه ها چی می‌خوان؟

مگه نه اینکه یه پدر از عمر خودش می‌زنه کار می‌کنه که بچه‌اش تامین باشه؟ مگه نه اینکه هزار ساله با وجود اینکه کل عالم به دستای پدرمونه(عج) با این همه ظلمی که کردیم دوستمون داره؟ مگه نه اینکه هرکجا موندیم یه دستی سریع نجاتمون داد؟ مگه نه اینکه برای پدر و مادر آرزوی اینه از خودش بهتر بشه؟ مگه نه اینکه میگن امام محبتش از مادر ما به بیشتره مگه نه اینکه میگن امام غیرتش به روی بچه هاش تمومی ندارن... تا اونجا که امام حسین(ع) به شمر میگن برو عقب این کار رو نکن خودم قیامت کمکت می‌کنم:)