" گرمای تنت پخته کند خامیِ من را ؛ بی‌تجربه‌ام میوه‌یِ کالم بغلم کن !'❤️☁️✨

″ قدرت عشق بنازم که به یک تیر نگاه، جانِ شیرین بسپارند دو بیگانه به هم : )🧡 "

خیلی دلم میخواد همیشه شاد و شنگول باشم ولی متاسفانه زیادی مودی ام !

± نوشته‌ بود من اون رابطه رو میخوام ك :

یه روز باهاش برم یه‌ جای لاکچری ، یه روز باهاش برم ساندویچی کوچه خیابون ،  یه روز بشینیم واسه هم کتاب بخونیم ، یا تو خیابون آخر ِ شب بلند بلند بخندیم ، یه روز با هم انقدر عکس بگیریم ك حافظه گوشیمون پُر شه ؛ یه موزیکو دوتایی بلند بلند بخونیم ! باهم دعوا کنیم ، سرِهم داد بزنیم ، ولی‌آخرش همو بغل‌کنیم ؛ به هم کمک کنیم ، تا به آرزوهامون برسیم ، اشتباهات کوچیک ِ همو ببخشیم ، هم‌دیگه رو تنبیه‌کنیم ؛ اما عوض نه : )!🫀'

اگر بدانی وقتی نیستی چقدر بیهوده ام ؛ تلخم ، خرابم ، هیچم . . اگر بدانی هیچوقت نمی روی "حتی به خواب" 🫀'🤍

- بسم الله الرحمن الرحیم - - بیمارستان ؟! بیمارستان چرا سپهر ؟! عماد چیزیش شده ؟! " سپهر از شدت وحشت و اظطراب هیچی نمیگفت ؛ زل زده بود به من گاهی اوقات زیر چشمی عطیه ای که دائم صداش میزد تا از حال عماد با خبر بشه رو میپایید ؛ " سپهر : گفتن تصادف کرده ؛ داشته میومده اینجا ؛ " تموم دنیا دور سرم چرخید ؛ فکر اینکه عماد با چه حالی داشته میومده اینجا ؛ و الان با چه حالی توی بیمارستانه مثل خوره به جونم افتاده بود ؛ ± اگه بلایی سر داداشم بیاد کاری باهات میکنم روزی هزار بار آرزوی مرگ کنی ! " هیچی برام مهم نبود ؛ حتی توهین و تحقیر های عطیه ؛ تنها چیزی که برام مهم بود رفتن بیمارستان و دیدن عماد بود ؛ کل مسیر محضر تا بیمارستان رو خدا خدا میکردم توریش نشده باشه ؛ آخرین باری که بیمارستان رفته بودم زمان فوت مامان بود ؛ وقتی بیست چهار ساعت لعنتی رو توی این فضای خفه و مظطرب بیمارستان میگذروندم به تنها چیزی که فکر میکردم انتقام بود ؛ اما حالا همچی برعکس شده بود ؛ جلوی در ورودی بیمارستان رحیمی ایستاده بود با عطیه سپهر بحث میکرد ؛ بدون توجه به هر سه تاشون از کنارشون رد شدم ؛ سپهر : مریم ! - سپهر خواهش میکنم الان وقت صحبت کردن نیست ! سپهر : نه ؛ نه من فقط میخواستم از حال روز عماد بهت بگم ؛ راستش سرعتش خیلی بالا بوده ؛ با گاردریل برخورد کرده بیشتر شبیه خودکشی بوده ؛ به سرش ضربه محکمی وارد شده ؛ تو اتاق عمله ! اینجا نباش مریم ؛ عطیه خیلی کفریِ نمیخام چیزی بهت بگه ؛ " لحن سپهر پر از خواهش تمنا بود ؛ ترسیده بود ؛ از خشم عطیه ؛ از اینکه عماد توریش بشه و منو مقصر بدونن ؛ ولی من باید میموندم باید تا بیرون اومدن عماد از اتاق عمل و حرف زدن باهاش همینجا میموندم باید بهش میگفتم قضیه اونجوری که فکر میکنه نیست ؛ باید هرطوری شده باهاش حرف بزنم ؛ " - مریم جان ؛ " هیچی نگفتم ؛ هیچی ! رحیمی جلوی روم وایستاده بود بدون مکث صدام میکرد ؛ دلم میخواست سرش داد بزنم ؛ بهش بد بیراه بگم ؛ دلم میخواست با دستای خودم خفش کنم ؛ دلم میخواست جای عماد اون تصادف میکرد ؛ اون روی تخت بیمارستان میخوابیدو دیگه هیچوقت پا نمیشد ! - فقط از جلو چشم هام برو کنار ! رحیمی : چته مریم ! چرا یهو از این رو به اون رو شدی ! این منم ؛ محسن رحیمی ؛ همین یک ساعت پیش قرار عقدمون بود ! - چقدر میتونی لجن باشی؟ بچت افتاده رو تخت بیمارستان داره میمیره ! تو به فکر عقدی؟! حالم ازت بهم میخوره ازت متنفرم اگه بخاطر اوضاع عماد نبود همین حالا با ماشینی که خودت بهم کادو دادی از روت رد میشدم ! فقط از جلو چشمام برو کنار .. " دلم میخواست برگردم عقب ؛ خیلی عقب ؛ به اولین باری که عماد رو تو اون مهمونی کوفتی دیدم و بدون اینکه بدونم پسر رحیمیِ کمکش کردم ؛ دلم میخاد وقتی فهمیدم بهم علاقه مند شده و بجای بازی کردن باهاش فقط تنهاش میزاشتم ؛ " #گلاریس #پارت‌بیست‌ششم کپی بدون آیدی منبع مجاز نیست @aye_110

اگه یه قلب سمت راست سینم داشتم اونم واسه تو می تپید 🧡 ..

زاد روز استاد شهریارِ ؛ اشعار فوق العادشون واقعا بی‌نظیره ! هرکی دو بیت شعر از ایشون تو چنلش بزاره فور میکنم چنل خودم 🤍🌙

کاش ..

کاش بدنیا اومدنم یه دروغ بود :)!