حتما اینو شنیدید که #ایران در ۲۵۰سال گذشته هیچ جنگی رو شروع نکرده و صرفا در جنگهایی که برعلیهش شروع شده دفاع کرده.
اما نتیجش چی بوده برامون جز دادن خاک؟یه دور به اندازه کل مساحت فعلی ایران تو این ۲۵۰سال خاک دادیم.
بسه دیگه توسری خوردن و مظلوم نمایی، تو این دنیای لعنتی باید بجنگی!
✍️ Mo Mahdinejad 🇮🇷🇨🇦🇺🇸🎒
@ayyarom
امروز این بچه دوساله رو آمریکا تو قشم با پدر مادرش پرپر کرد. لعنت بر حرمله‌ها که هنوز بچه کُشی می‌کنن..
✍️ عـــیّار
@ayyarom
سی‌بی‌اس گفته:
امارات ده‌ها حمله هوایی علیه ایران انجام داده، اما فقط رسمی گردن نگرفته.
تهدید قالیباف به فارسی: تاوان خواهند داد.
ایالات متحده هر روز دست خود را به جنایت جدیدی آلوده می‌کند؛ حمله تروریستی به منازل مسکونی غیرنظامیان در جزیره قشم، ادامهٔ جنایت در میناب و لامرد است.
آمریکایی‌ها عادت کرده‌اند که سیلی‌هایی که در میدان نبرد می‌خورند را با ریختن خون بی‌گناهان جبران کنند. تاوان خواهند داد.
@ayyarom
4.3M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
توییت یک کاربر آتئیست با این فیلم در خصوص پیاده روی اربعین در ادامه:
من قبل ترها این پیاده روی اربعین رو خیلی آیین مسخره می دیدم٬ بخصوص بعد از اتئیست شدنم. برام بیشتر یک آیین من درآوردی بود که عده ای بدون فکر فقط تکرارش می کردن. ولی این اواخر وقتی که عمیق تر بهش فکر میکردم٬ می دیدم که چقدر نگاه خودم سطحی بوده٬ چون دین رو فقط از زاویه درست یا غلط بودن باورها آنالیز میکردم٬ در حالی که دین در زندگی بشر فقط یک سری اعتقاد درباره خدا و جهان بعد از مرگ نیست٬ اتفاقن یک روش فرهنگی برای کنترل رنج٬ اضطراب٬ تنهایی و بی معنایی زندگیه.
وقتی انسان ساعت‌ها و روزها راه میره٬ نفسش با قدم هاش هماهنگ میشه٬ ذهنش از شلوغی زندگی روزمره فاصله میگیره و توجهش فقط روی مسیر٬ بدن و مقصد متمرکز میشه. این تجربه شاید دقیقن مدیتیشن به معنای شرقی یا علمی امروز نباشه٬ ولی از نظر کارکرد خیلی بهش نزدیکه٬ یک نوع مدیتیشن جسمی که انسان به جای نشستن در سکوت٬ با حرکت٬ خستگی٬ تکرار و تحمل وارد یک حالت ذهنی متفاوت میشه.
این آدمها برای چند روز از زندگی عادی خودشون بیرون میان. شغل٬ طبقه اجتماعی٬ پول و جایگاه روزمره کم رنگ تر میشه و همه تبدیل میشن به آدم هایی که یک مسیر٬ یک رنج و یک مقصد مشترک دارن. اینجا در ظاهر فقط یک حرکت برای انجام یک ریچوال دینی دیده میشه٬ ولی در واقع انسان برای مدتی از فردیت خودش بیرون میاد و هم پترن یک سبک زندگی مونوتون رو به هم میریزه و خودش رو بخشی از یک جمع بزرگ تر احساس میکنه٬ چیزی که بشر همیشه برای تحمل تنهایی و ترس از مرگ بهش نیاز داشته.
به هر حال ممکنه من هنوز به خیلی از باورهای دینی اعتقاد نداشته باشم٬ ولی نمی‌تونم این آیین رو فقط در حد خرافه یا یک نمایش بی معنا ببینم. شاید بشر ایرانی در پروسه تکامل فرهنگی و دینی خودش تونسته یک شکل بومی از مدیتیشن جمعی رو پیدا کنه٬ مدیتیشنی که با راه رفتن٬ خستگی٬ بخشیدن٬ هم سفر شدن و حرکت به سمت یک نماد اخلاقی اتفاق میفته. شاید حقیقت این آیین لزومن در اثبات جهان ماوراء نباشه٬ بلکه در تغییری باشه که همینجا و درون خود انسان ایجاد میشه. با اینکه این حس و حال رو در سفر حج دوران نوجوانی تجربه کردم ولی دوست دارم یکبار سفر کربلا رو در اربعین همراه با این آدمها تجربه کنم.
✍️ bysam🎒#168
@ayyarom