306.5K حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
ترامپ در مصاحبه با شبکه فاکس: "فکر می‌کنم تفاهم‌نامه با ایران حتی ارزش کاغذی را که روی آن نوشته شده ندارد."
دو گزینه پیش‌رو:
۱- انتظار برای بازگشت ترامپ به تفاهم‌نامه اسلام‌آباد. متنی که از ابتدا معلوم بود قرار نیست اجرا شود.
۲- به یقین رساندن ترامپ که تصاحب نفت ایران امکان ندارد و ادامه سیاست فعلی، نفت منطقه را نیز برای حداقل دو سال از دسترس آمریکا خارج خواهد کرد.
نتیجه گزینه ۱:
- حملات کوچک و بزرگ نظامی به ایران تا انتهای دولت ترامپ.
- شهادت ده‌ها غیر نظامی و نظامی.
- نابودی تدریجی زیرساخت‌ها و اقتصاد ایران.
نتیجه گزینه ۲:
- پایان جنگ.
حمله به ایران دو هدف اصلی داشت.
۱- تصاحب منابع نفتی ایران. یعنی ثروت‌اندونزی برای آمریکا.
۲- ایجاد سلطه اسرائیلی-آمریکایی در منطقه.
تنها راه برون‌رفت از شرایط فعلی به یقین رسیدن آمریکا به این واقعیت است که فعلا هیچکدام از این دو هدف در دسترس نیست.
✍️ دکتر فؤاد ایزدی
@ayyarom
قشنگ مشخصه دکتر ایزدی داره خودشو مجبور می‌کنه یجوری توضیح بده که حتی به چهارپا هم توضیح بدی بفهمه، ولی خب..
234.3K حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
تیکهٔ سوزندهٔ مجری به وقت ایران: یاسمین پهلوی زن تاممم... رضا پهلوی 😂😂😂😂😂😂😂
✍️ عـــیّار
@ayyarom
10.9M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
پدر مادراتون رو بذارید خونه سالمندان!
وقتی خدا و اهل بیت رو از زندگی حذف کنی و بشینی پای خزعبلات این سخنران‌های انگیزشی، خروجیش بهتر از این نمیشه.
@ayyarom
ظاهرا استراتژی ترامپ تا انتخابات نوامبر، بازی با ایران در چارچوبی است که قیمت نفت در محدوده ۸۵ تا ۹۵دلار باقی بماند.
مدلش هم حمله به تاسیسات نظامی و ارتباطی جدید ایران، برای چمن زنی و همزمان، فرستادن عاصم منیر و وزیرخارجه قطر، برای کنترل قیمت نفت است.
این بازی را باید به هم زد.
✍️ سیدنظام الدین موسوی
@ayyarom
تجمع مستمر خیابانی؛ از «رویداد» تا «پدیده»
پدیده‌ای در تاریخ جنگ‌های دنیا
یکی از ویژگی‌های قابل توجه جنگ اخیر ایران، تداوم حضور بخشی از مردم در فضای عمومی و شکل‌گیری تجمع‌های خیابانی در طول دوره جنگ است. اهمیت این مسئله صرفاً در تعداد افراد حاضر در یک تجمع مشخص خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در تکرار و استمرار حضور اجتماعی در شرایط جنگی است. هنگامی که حضور خیابانی از یک رویداد مقطعی به رفتاری تکرارشونده تبدیل می‌شود، می‌توان آن را فراتر از یک تجمع معمولی و به‌عنوان یک «پدیده اجتماعی ـ سیاسی در زمان جنگ» مورد مطالعه قرار داد.
در این نگاه، خیابان تنها محل برگزاری یک راهپیمایی نیست؛ بلکه به فضایی برای نمایش اراده عمومی، بازتولید روحیه جمعی و انتقال پیام به داخل و خارج از کشور تبدیل می‌شود. استمرار چنین حضوری می‌تواند این پیام را منتقل کند که جنگ صرفاً میان نیروهای نظامی دو طرف جریان ندارد، بلکه جامعه نیز در سطح روانی، اجتماعی و نمادین نسبت به آن واکنش نشان می‌دهد.
نکته مهم‌تر، تداوم است. یک تجمع بزرگ می‌تواند نتیجه شرایط خاص یک روز باشد؛ اما تکرار حضور در روزها و مقاطع مختلف، پدیده‌ای متفاوت ایجاد می‌کند. این تکرار می‌تواند نشان‌دهنده شکل‌گیری نوعی عادت یا آیین اجتماعی در شرایط بحران باشد؛ یعنی جامعه از طریق حضور جمعی، احساس تعلق، همبستگی و آمادگی روانی خود را بازنمایی می‌کند.
از منظر قدرت ملی نیز این پدیده قابل توجه است. قدرت یک کشور در زمان جنگ تنها به تعداد نیروهای نظامی، تجهیزات یا توان موشکی محدود نمی‌شود. توانایی جامعه برای حفظ انسجام، امید و احساس تعلق به سرزمین نیز بخشی از ظرفیت ملی برای عبور از بحران است. به همین دلیل، حضور خیابانی را می‌توان یکی از نمودهای «ظرفیت اجتماعی جنگ» دانست؛ ظرفیتی که اگر واقعی، گسترده و داوطلبانه باشد، می‌تواند در کنار قدرت نظامی و اقتصادی، بر محاسبات طرف مقابل اثر بگذارد.
از سوی دیگر، این تجمع‌ها دارای یک بُعد ارتباطی نیز هستند. تصویر شهروندانی که در شرایط حمله و ناامنی در فضای عمومی حاضر می‌شوند، می‌تواند به یک پیام رسانه‌ای تبدیل شود: «جامعه در برابر بحران از هم نپاشیده است.» در عصر شبکه‌های اجتماعی، چنین تصویری می‌تواند بسیار فراتر از مرزهای جغرافیایی یک شهر یا کشور منتشر شود و به بخشی از روایت یک ملت از جنگ تبدیل شود.
بنابراین، اگر بخواهیم حضور مستمر خیابانی مردم ایران در جنگ اخیر را تحلیل کنیم، بهتر است آن را صرفاً با معیار «تعداد افراد حاضر» نسنجیم. ماهیت، استمرار، گستره، انگیزه مشارکت و تأثیر روانی و ارتباطی آن اهمیت بیشتری دارد. از این منظر، پدیده مورد بحث را می‌توان نمونه‌ای از تبدیل «حضور اجتماعی» به یک مؤلفه از قدرت ملی در شرایط جنگ دانست.
@ayyarom