اون روزی که شروع کردم به خوندن تا همینجا بیشتر ادامه ندادم. اما امشب 260 صفحه باقی مونده رو تموم کردم و بنظرم نینا در سال 2026 یکی از خانم هاییه که برای دیدنش میتونم برم آمریکا تا فقط یک ساعت تو خونه اش راهم بده و افتخار بده که من اون نشستن رو مبل بنفشش رو ببینم و یافته های این هفتاد سال زندگیش راجع به "زندگی و مرگ و سوگ" رو با تمام وجودم گوش بدم.

★

این لطافت و اجزای دقیق و زنانه سووشون به این خاطره که توسط سیمین دانشور نوشته شده و زنی مثل نرگس آبیار اونو به تصویر کشیده.🤍

و من با وجود تمام نقد هایی که به سووشون سریالی وارده با لذت نگاه میکنم و این دقیق بودن نرگس آبیار برای تبدیل رمان به فیلم رو تحسین می‌کنم.😭✨

سووشون فقط عواطف و احساسات بین ادمها نیست؛ تاریخ کشوریه که با وجود نزدیکی زمانی به حال، داره فراموش می‌شه. و بنظر میرسه این تاریکی تاریخ به درستی کارگردانی شده اگرچه یک‌سری از اجزای اون کامل نیست اما از ضعف کارگردان نشأت نمی‌گیره.

-

من یه ویدیوهای خوش وایبی تو تلگرامم سیو داشتم هی که نیازمند حال خوب می‌شدم نگاشون می‌کردم. ایتا ازم افلیج ساخته.

دلم پر میکشه برای میزبانی یک میهمانی زنانه. تو خونه خودمون؛ نهار بپزم و برای عصرونه یک عالم سن سباستین درست کنم. ولی تنها کاری که الآن از دستم برمی‌آد گریه‌س

-

البته که تمام محتویات کیف من در اول بهار و اول پاییز سیتریزین و دستماله.