-

کسی را میتوانم دوست بدارم، که آزاده باشد. از آخرین خوانده شده؛ {شب های روشن-فئودور‌داستایفسکی.}

کاش این روزها زودتر می‌گذشت و اینقدر کش نمی‌اومد. هرچی می‌گذره طولانی تر هم می‌شه.

همیشه می‌ترسم از اینکه کیفیت رو از دست بدم و کمیّت جاشو بگیره. ولی واسه نگه داشتنش خیلی وقتا غافل می‌شم.

چه خبر؟ قبل این‌که لینک پیام رو بذارم به این فکر می‌کردم که چقدر ما انسان ها برای خودمون هم ناکافی ایم. یعنی هر چقدر هم که بی نقص باشی اخرش احساس میکنی که شاید باید بیشتر تلاش میکردی و این نسخه از تو بهترین نیست. مشاورم همیشه بهم میگه نازنین تو هر وقت هر تصمیمی گرفتی بدون صد تو توی اون موقعیت همون بوده. ولی خب ادمی مگه میتونه جلو افکارش رو بگیره؟.

چی‌شد که به این مسأله فکر کردم.؟ سنبل تلاش بی وقفه می‌گه باید بیشتر تلاش می‌کردم. می‌گه من برای هم گروهیام کافی نیستم؛ چون اون دنیای اطرافش رو از دید خودش میبینه. میدونه که بقیه اعضا هم تا حدی به اون تکیه کردن؛ ولی خودش برای خودش کافی نیست. اما منم خیلی جاها مثل تو ام عزیزم.

اگه همه آدم‌ها یدونه ساعت احساسات داشتن چقدر زندگی‌ها متفاوت می‌شد. به‌نظرم اون ساعت شبیه یه کاتالیزگر برای خودشانسی عمل می‌کنه.

-

:

در باب حکایت نبرد رستم و سهراب، اگر شاهنامه به منظر من نگاشته می‌شد، فرض آن که که رستم، بدون علم نسب سهراب بر او فائق آمده باشد، جفایی بود در حق برازندگی شصت هزار بیت. می‌نگاشتم که پور رودابه، تلقین به عدم معرفت نموده لیکن پور خویش را به حق شناخت. چشمان پر غرور تهمینه را در قاب چهره‌ای مردانه را دید و چنگ در بازوانی انداخت که زورمندی‌اش گواه بر آن بود که نمی‌تواند متعلق به فردی جز پسر پهلوان‌ترین پهلوانان باشد. اما در آن رزم، رستم سیستانی، فرماندهی توران منسوب به سهراب را ارجحیت داد به فرزند رستم بودنش. مام میهن را بیش از شاخ شمشاد خویش دوست داشت، پس رگان سهراب را به نام ایران بزرگ بگسست. آن‌گاه ریشه‌ی سهراب را که به تیغ آرمان خویش خشکانده بود، در دشت شکوه با سیلاب اشک، آبیاری کرد.