حالا تصور کنید جنگ تموم شده.

در پایان جنگ، دو تن از برادران هوراتی کشته شدند و یکی از برادران که زنده بود به خانه برمی‌گردد و می‌بیند کامیلا سوگوار عزیز کشته‌شده‌ خودش است. وقتی می‌بیند خواهرش به جای خوشحالی برای پیروزی روم، برای دشمن آنها که نامزد او بود گریه می‌کند، عصبانی می‌شود و کامیلا را با شمشیر می‌کشد و می‌گوید هر زنی که برای دشمن روم اشک بریزد، همین سرنوشت اوست.

کامیلا در نقاشی، صدای عاطفه ست که در برابر سیاست و جنگ نادیده گرفته شده. در حالی که سه برادر هوراتی در حال انجام وظیفه هستند، کامیلا در حال تجربهٔ سوگ است. لویی داوید اینطور به تصویر کشیدست که قهرمان بودن چقدر می‌تواند با قربانی کردن ظریف‌ترین عواطف انسانی همراه باشد.

از اینجا بخونید.🔺

پارسال روز عرفه رفتم رو پشت بوم زیارت عرفه امام‌حسین رو تا نصفش همونجا خوندم. بیش از هر چیز برای آینده ام نگران بودم و به این فکر می‌کردم سال دیگه این موقعا دارم چیکار می‌کنم؟ -جنگ همیشه معادلات آدم رو بهم میزنه. اما تغییر من نسبت به سالهای قبل همینه که مقاومت بیشتری برای نفس کشیدن و نمردن می‌کنم. بنظرم همین خودش بزرگترین نعمت بود که قدرشو بدونم.

https://t.me/akhtarak_be612 اگر تلگرام هستید/*⭐️

پیش‌بینی خوبی بود بعدی لطفا.

دنیا پر از رنج است با این حال درختان گیلاس شکوفه می‌دهند.

-You knew when you chose me, I was nothing but ordinary.

ویک هیرو هر بار حالت جدیدی رو تو وجودم زنده میکنه.