بیشرفتر و بی دین تر و. احمق تر از کسانیکه حرف این رسانه ها را باور دارند، در عالم یافت نمیشود. م.غ.ز

فراتر از مرزها؛ بازخوانی جایگاه جهانی شهید امام خامنه‌ای (مدظله‌العالی) امروز در تحلیل‌های علوم سیاسی، واکاوی «رهبری فراملی» یکی از مباحث کلیدی در تبیین توازن قدرت و دیپلماسی عمومی است. در این میان، نگاهی به اندیشه و کنش سیاسی حضرت آیت‌الله شهید امام خامنه‌ای نشان می‌دهد که دایره‌ی اثرگذاری ایشان نه در مرزهای جغرافیایی ایران، بلکه در گستره‌ای به وسعت «امت اسلامی» و «آزادگان جهان» تعریف می‌شود. به تعبیر دقیق، ایشان تنها رهبر یک کشور نیستند؛ بلکه ایشان به عنوان نماد گفتمان مقاومت و کنشگرِ مرجع برای تمامی عدالت‌خواهان و آزادگان جهان شناخته می‌شوند. این جایگاه فراملی، برآمده از اصول ثابت ایشان در مبارزه با استکبار، دفاع از مظلوم و ترسیم الگوی حکمرانی مبتنی بر عدالت است که توانسته است فراتر از تفاوت‌های نژادی، زبانی و مذهبی، قلوب بسیاری را در اقصی نقاط جهان پیوند دهد. شایسته است که نخبگان و بزرگان علمی سیاسی کشور این الگوی رهبری جهانی را نه تنها به عنوان یک کنش سیاسی، بلکه به عنوان یک مکتب فکری موثر در نظام بین‌الملل مورد مداقه و پژوهش قرار دهند . ✍علی علی زاده کانال خبری تحلیلی: برای وطن🇮🇷برای ایران

درست شبیه شبِ عاشورای سال گذشته بر ما وارد شدی! غافلگیر شدیم و دستپاچه! ذوق و اشک را با هم آمیختیم برای همان چند ثانیه‌ای که چشمانمان را به دیدارت مهمان کردی. بعد از نماز در جمکران، دو دسته شدیم. چهار نفر رفتند برای تشییع و چهار نفر به سمت جای پارک ماشین‌ها؛ چون بچه‌ها طاقت نداشتند من و بابا با بچه‌ها برگشتیم. دلم سوخت، بیشتر برای بابا؛ من حداقل یک بار مصلی رفته بودم اما بابا نه. چند بار گفتم: «من و بچه‌ها همینجا می‌شینیم شما هم با بقیه برو.» گفت: «نه، پیش شما باشم بهتره» فداکاری‌اش را در دلم ستودم و شنیدم که در ادامه گفت: «من آقای خامنه‌ای رو خیلی دوست دارم، حالا نشد ببینمش اشکال نداره، میاد به خوابم، می‌دونم که میاد» در تشییع تهران ماشین حامل پیکرها را ندیدیم به دلیلی که همه می‌دانند. اینجا هم به خاطر بچه‌ها نمی‌شد رفت. خیلی خسته بودند. در دلم گفتم آقا جان همان وداع مصلی آخرین بار بود و بابا هم که...، پرونده را بستم. چه می‌دانستم وقتی با خانواده در مسیر برگشت از قم، درست وقتی بر سر سفره لقمه بر دهان پسر کوچکم می‌گذارم، ناگهان وارد می‌شوی!!! با حیرت گفتم «آقااااا» و ناخودآگاه ایستادم و اشک ریختم. آمدی تا همان حسرت را هم از دلم پاک کنی، چقدر مهربانی آقا جان❤️ نگاهی به بابا کردم، بی صدا اشک می‌ریخت، گفتم: «دیدی آقا اومد بابا؟ توی بیداری اومد نه خواب» و بابا شدیدتر گریه کرد. هیچوقت یادم نمی‌رود در پارکِ کنارِ جاده، سه‌شنبه شانزدهم تیر هزار و چهارصد و پنج، ساعت یازده و پانزده دقیقه، نورَت، چشمانمان را پُر کرد. ✍ تُرنجبین #یالثارات_الخامنه‌ای #آخرین_دیدار @toranjdelneveshteh

🛑📸 "رواق دارالذکر"حرم مطهر رضوی، آرامگاه ابدی رهبر شهید

تاریخ نگاره تورا چه با شکوه نگاشت احیاگر شکوه ایران هخامنشی و ساسانی و اشکانی برای وطن🇮🇷برای ایران

Meysam Motiee - برای وطن🇮🇷برای ایران

#عالی چنین صحنه ای در مراسم تشییع تهران و قم دیده نشد ! ⚫️ عزای شیعیان عراق برای امام شهید ببینید حتما برای وطن🇮🇷برای ایران

🏴باسلام و تسلیت ، هم اکنون پیکر مطهر امام خامنه ای دفن شد ، نماز لیله الدفن فراموش نشود دوستان عزیز و بزرگوار 🖤

بسم الله الرحمن الرحیم سلام

#سوال لطفا درمورد این متن جواب بدید 🖊 ما را از هم متنفر کردند ✍️ مصطفی داننده ما از هم متنفریم، و شاید این بزرگ‌ترین دستاورد جمهوری اسلامی در تمام این سال‌ها باشد. حکومت فقط اقتصاد را ویران نکرد، فقط سیاست را به بن‌بست نکشاند و فقط آزادی را محدود نکرد، بزرگ‌ترین خسارتش را در جایی وارد کرد که دیرتر دیده می‌شود: در رابطه‌ی میان انسان‌ها. سال‌ها به بذر نفرت آب داد، با دوگانه‌سازی، با تقسیم مردم به خودی و غیرخودی، مؤمن و نامؤمن، انقلابی و ضدانقلاب، وطن‌دوست و خائن. هر اختلافی را به دشمنی تبدیل کرد و هر تفاوتی را به میدان جنگ. نتیجه این شد که امروز بسیاری از ما، پیش از آنکه حرف همدیگر را بشنویم، از هم بدمان می‌آید. پیش از آنکه انسان روبه‌رو را ببینیم، او را در یکی از اردوگاه‌های ذهنی خود قرار می‌دهیم و قضاوتش می‌کنیم. نفرت، بزرگ‌ترین درخت این سرزمین شده است. درختی که ریشه‌هایش در سیاست است، اما شاخه‌هایش تا خانه‌ها، خانواده‌ها، دوستی‌ها و حتی آینده‌ی کشور کشیده شده است. ساختن یک اقتصاد ویران شاید سال‌ها زمان ببرد. بازسازی نهادهای سیاسی نیز دشوار است. اما درمان جامعه‌ای که اعتمادش را از دست داده و به نفرت خو گرفته، شاید از همه سخت‌تر باشد. اگر روزی قرار باشد ایران دوباره ساخته شود، نخستین آجر آن نه در مجلس گذاشته می‌شود و نه در دولت؛ بلکه در دل مردمی که یاد بگیرند دوباره به هم اعتماد کنند و پیش از قضاوت، یکدیگر را بشنوند. هیچ جامعه‌ای ذاتاً از خودش متنفر نیست. نفرت، محصول سال‌ها ترس، تحقیر، تبلیغات و بحران است. وقتی هر روز به مردم گفته می‌شود که همسایه‌شان دشمن است، منتقد خائن است، معترض مزدور است و متفاوت بودن جرم است، کم‌کم جامعه زبان گفت‌وگو را فراموش می‌کند و فقط زبان حذف را به یاد می‌آورد. امروز کافی است یک نظر سیاسی، یک سبک زندگی، یک پوشش یا حتی یک واژه، با باورهای ما متفاوت باشد، بسیاری از ما به جای پرسیدن، حمله می‌کنیم. انگار همه در میدان جنگ زندگی می‌کنیم، نه در یک کشور مشترک. شاید تلخ‌ترین موفقیت جمهوری اسلامی این باشد که بسیاری از مردم، بدون آنکه متوجه باشند، همان شیوه‌ای را در برابر یکدیگر به کار می‌برند که سال‌ها خود قربانی آن بوده‌اند. برچسب می‌زنند، تحقیر می‌کنند، حذف می‌کنند و از شکست طرف مقابل لذت می‌برند. گویی نفرت، از حکومت به جامعه سرایت کرده است. این چرخه، حتی اگر حکومت تغییر کند، خودبه‌خود متوقف نخواهد شد. حکومت‌ها را می‌توان عوض کرد، اما فرهنگی که سال‌ها با نفرت تغذیه شده، یک‌شبه درمان نمی‌شود.اگر قرار باشد هر کس فقط به انتقام فکر کند، فردا نیز اسیر همان دیروزی خواهیم بود که از آن گریخته‌ایم. بزرگ‌ترین پیروزی زمانی خواهد بود که درخت نفرت، هرچقدر هم تنومند باشد، دیگر آب نخورد؛ نه از حکومت، نه از رسانه‌ها و نه از خود ما 🇮🇷براهین 🇮🇷