«لحظه حسابُ دَمِ شمشیر است، کودتا علیه کودتا » شش ماه از شبی که خیمهٔ امامت با توطئهٔ دشمنان در خون نشست، میگذرد. شش ماهی که در آن، مردان آهنین نیروهای مسلح، نه فقط از کیان ایران که از کیان دین و ایمان، با جان خویش پاسداری کردند. آنها در برابر هجوم ناجوانمردانه، جان باختند و اسیر شدند تا اسلام و ناموس این سرزمین، حفظ شود. اما مرگ بر این عافیت طلبی اگر گمان کنیم ماجرا به پایان رسیده است! متأسفانه، صورت مسئله هنوز پابرجاست. هستهٔ اصلی کودتا نه تنها شکسته نشده، که در سایهٔ سکوتها و مماشاتها، مشغول بازسازی و تجهیز قوا برای فتنه های دیگر است. مردم ما با ۱۷۰ شب حماسه آفرینی، حق را بر باطل پیروز کردند؛ اما نباید فراموش کرد که خطر کماکان در کمین است. روش کودتاگران که در یک حرکتِ دَفعی و چراغ خاموش، با هماهنگی آمریکا و اسرائیل، نقطهٔ ثقل انقلاب را هدف گرفتند، امروز نیز تنها راه بقای خود را در غافلگیری و ضربتی مشابه میبینند. پس ما نیز برای نجات کشور از دست این جماعت «همپیاله با دشمن»، چاره ای جز یک «کودتای سرد و ضربتی» علیه کودتاگران نداریم؛ حرکتی هوشمندانه، کاملاً چراغ خاموش و محاسبه شده تا ریشهٔ فتنه را بخشکانیم. این حرکت، نیازمند عزمی ملی و هماهنگی تمام عیار میان قوهٔ قضائیه و نهادهای امنیتی و رزمی کشور است. قوهٔ قضائیه در این میدان، به پشتیبانی همه جانبه نیاز دارد تا بدون دغدغه، حکم الهی و تاریخی خود را در برخورد با مهره های اصلی کودتا اجرا کند. اگر امشب برای برچیدن بساط کودتا، گام راسخ برنداریم، بدانیم که این مملکت لحظه ای آرامش نخواهد داشت. بنابراین خفتگان را به جنبش باید آورد؛ چراکه دشمن هر لحظه را غنیمت می شمارد. سه شنبه۲۷مرداد ۱۴۰۵ ✍️علی علی زاده خراسانی 🟢⚪️🔴 🔻 برای وطن🇮🇷برای ایران

کودتاچی ها فکر کردن ولشون کردیم ! نه جانم این تو بمیری از اون تو بمیری ها نیست . حساب تک تک تون رو می‌رسیم کور خوندید .

تپه علی‌الطاهر؛ آبروی کجا و کیه؟ حزب‌الله در علی‌الطاهر نفس‌نفس می‌زند و ما در ایران، با ساعتی فاصله، تماشاگریم. همان حزب‌اللهی که یک ساعت پس از حمله اسرائیل به ایران، در دفاع از کشورمان اسرائیل را موشکباران کرد. امروز فریاد «هل من ناصر» از تپه‌های نبطیه بلند است و پاسخ ما چیست؟ بیانیه؟ محکومیت؟ یا وعده‌های همیشگی؟ تلخ است که مقاومت، در سخت‌ترین روزهایش، از کسانی که پرچمدار محور مقاومت اند، فقط نگاه خیره و سکوت می‌گیرد. تلخ‌تر آنکه برخی در پشت پرده، به غرب‌گرایان چراغ سبز نشان می‌دهند و اسمش را «دیپلماسی» می‌گذارند. انگار نه انگار که حزب‌الله تنها بازوی عملیاتی ایران در مرزهای اسرائیل است. انگار نه انگار که علی‌الطاهر، خط مقدم دفاع از تهران است. آقایان! مگر نه اینکه جنگ سوریه را با جان و مال و سپاه و حزب‌الله نگاه داشتیم تا روزی که اسد نخواست؟ مگر نه اینکه موشک‌های حزب‌الله، امنیت خیالی اسرائیل را بر هم زد؟ حالا که نوبت همراهی در ایستادگیست، چرا آنها را زیر تپه علی الطاهر تنها می‌گذارید و خود در «کما»ی بی‌غیرتی به تماشا نشسته‌اید؟ توف بر غیرتی که شاهد بود یک ساعت پس از حمله اسرائیل به ایران، حزب الله آسمان اسرائیل را آتش زد،اما به وقت دفاع از حزب‌الله، پای «صبر راهبردی» و «مصلحت دیپلماسی» را به میان می‌کشد و جان هم‌پیمان را با اغماض سیاسی معاوضه می‌کند. امروز حزب‌الله در علی‌الطاهر تنهاست، نه به خاطر کمبود موشک، که به خاطر کمبود مردانی که در پایتخت، پشت میزهای دیپلماسی، نشسته‌اند و نابودی مقاومت را با چای و شیرینی تماشا می‌کنند. ✍️علی علی زاده خراسانی برای وطن🇮🇷برای ایران