من عکس هایی که اونقدر تمیز و شفاف نیستن رو دوست دارم،عکس هایی که ادم ها توش ژست نگیرن و حواسشون به دوربین نباشه،عکس هایی که کمی تارن و صرفا قراره یه بخشی از زندگی رو نشون بدن،عکس هایی که نیتشون نشون دادن مهارت عکاسی عکاس نباشه بلکه نشون دادن زندگی باشه،عکس هایی که گاهی بی معنان و تو به یه صحنه نگاه میکنی و میبینی چقدر نور قشنگه و از همون عکس میگیری،عاشق عکس های بدون برنامه ریزی ام یا عکس هایی که ظاهرا ادم ها حواسشون نیست.

مشکلم این بود که تو دنیایی که عشق فراموش شده و همه چیز شده سرگرمی و نیاز،من دنبال عشق بودم.

وصیت کرده‌ام بعد از مرگم؛ همراه من، دو فنجان چای هم دفن کنند! شاید صحبت‌های من با خدا به درازا کشید؛ به‌ هرحال دلخوری‌ها کم نیست. سیمین بهبهانی