خودش می‌گفت: «اگر حقیقت را توی غاری در کوه‌های نپال، در دیر یک بودیست، پیدا می‌کردم قطعاً یک بودیست می‌شدم.» وقتی این را می‌گفت، ابداً مبالغه یا لفاظی نمی‌کرد؛ حاضر بود زیر گلوله تک‌تیراندازهای صرب، دوربین‌به‌دست بگیرد تا حقیقت را به‌چنگ بیاورد. آمریکا را رها کرد تا در خیابان‌های تهران، از اتفاقات انقلاب اسلامی و تسخیر سفارت آمریکا، گزارش تهیه کند. بعدتر، پایتخت را ترک کرد تا در جبهه‌ها، از جنگ مستند بسازد. به‌حسب ضرورت، دوربین را روی زمین گذاشت تا پشت بولدوزر بنشیند و خاکریز درست کند. بعد دوباره به آمریکا برگشت تا درباره فروپاشی اجتماعی آمریکا مستند بسازد؛ اسمش را گذاشت «ساعت ۲۵». دفاع مقدس تمام شد اما جنگ هنوز تمام نشده بود. کیلومترها آن‌طرف‌تر، در بوسنی و هرزگوین، در ساراویوو، در موستار و گوراژده و سربرنیتسا، داشتند مسلمانانِ بی‌سلاح و بی‌پناه را قتل‌عام می‌کردند. دوربینش را برداشت و به‌همراه گروه «روایت فتح»، رفت تا «خنجر و شقایق» را بسازد. با همین دوربین، چه صحنه‌های شگفت‌انگیزی را که از این جنگِ گمنام، برایمان ثبت نکرد. جایی در قلب اروپا، عده‌ای از مسلمانان در مسجد جامع زاگرب، نماز جماعت می‌گذارند و تو صدای تیراندازی مجاهدین را از پشت پنجره‌های مسجد می‌شنوی که دارند از شهر دفاع می‌کنند. در جایی دیگر، عده‌ای جوان چشم‌آبی و مو بور و قدبلند، سربندهای «الله اکبر» به پیشانی می‌بندند تا به مصاف کفر بروند؛ کفری که آمده است تا نه‌تنها هویت، که همه هستی آن‌ها را بگیرد. و در جایی دیگر، فرمانده بوسنیایی که سال‌ها در زندان‌های کمونیست‌ها زنجیر اسارت را با خودش حمل کرده، حالا از مبارزه برای تشکیل امت جهانی اسلام می‌گوید. نادر طالب‌زاده، از مرزهای روزمرگی فراتر می‌رفت. «چشمان دریاییش» را به آن‌سوی افق‌ دوخته بود و همیشه به حرف جهانی انقلاب اسلامی فکر می‌کرد. او با «خنجر و شقایق» برای ما پیش‌بینی کرد که دنیای فردا، دنیای نبرد و مبارزه است؛ مبارزه‌ای که درنهایت، مسلمانانِ همه جهان را زیر پرچم امت واحده متحد می‌کند. در این فرسته و به‌مناسبت دومین سالگرد درگذشت نادر طالب‌زاده، بریده‌هایی از مستند‌ «خنجر و شقایق» را به تماشا می‌نشینیم. پیوند و نسبت این بریده‌ها با آنچه این روزها در فلسطین جریان دارد، نشان می‌دهد که چرا باید تاریخ را بازخوانی کنیم و قدر آثاری مثل «خنجر و شقایق» را بدانیم؛ آن‌ها از تاریخِ جنگ‌های مسلمانان قرن بیستم سخن می‌گویند و نبرد مسلمانان این قرن نیز، قرابتی با آن روزگار دارد. بوسنی همان فلسطین است، صربستان همان اسراییل. بین این دو جنگ، فلسطین/اسراییل و بوسنی/صربستان فقط بعد جغرافیا و فاصله تاریخی وجود دارد، وگرنه داستان یکی است. بوسنی آزادی می‌خواهد و رهایی از قید حکومت سلطه‌گر و فلسطین نیز. راه هر دوی این‌ها هم جز با مبارزه باز نمی‌شود. آن طرف داستان اما دشمنی است که از هیچ جنایتی کوتاه نمی‌آید و هیچ خط قرمزی ندارد. پی‌نوشت: جلد توسط گروه «پلاکت» طراحی شده است که بازنمایی حضور مرحوم نادر طالب‌زاده در جنگ بوسنی است. 🔺رسانه بافتار 🆔https://eitaa.com/joinchat/4285857982C557b3c5b35 ‌

‌🔹 نادر طالب‌زاده؛ در جستجوی بسیجی‌های بوسنی (بخش دوم) 🔺رسانه بافتار 🆔https://eitaa.com/joinchat/4285857982C557b3c5b35 ‌