‌ ‌اگر بخواهیم دربارهٔ ویژگیِ خاصِ یک نفر حرف بزنیم، می‌توانیم به عکس یا نماهایی از او اشاره کنیم و بگوییم: «او این شکلی بود». در جریان زندگی اشخاص، «آن‌»هایی هستند که از لنز دوربین عکاسی ثبت شده‌اند و آینه‌هایی از جوهر اساسی شخصیت آن فرد محسوب می‌شوند. «خاکی بودن»، «مردمی بودن» و «مردم‌داری» ویژگی‌هایی‌ست که از رئیس جمهوری شهید، می‌توان در عکس‌ها دید و با خود گفت: «رئیسی عزیز، همین بود واقعا». از طرفی دیگر، در موقعیت‌های تاریخی، «شعر» قالب هنری بوده است که به‌سرعت توانسته خودش را در صحنه حاضر کند و موضع‌مند باشد و دراین ویژگی با گرافیک در رقابت است. برخی از این اشعار، اگرچه گاهی هم وجه ادبی‌ ویژه‌ای نداشته باشند اما، صادقانه حرف دل مردم را می‌زنند و همین واکنش به‌موقع و حضور هنری در صحنه است که دست برتر آن‌ها محسوب شود. به‌همین جهت است که این اشعار در تولیدات مجازی به صورت فراگیر مورد استفاده مردم قرار می‌گیرند و زبان مردم می‌شوند؛ همان‌طور که شعری از ابراهیم قبله‌آرباطان شاعر تبریزی با مطلع «ای مرد، در میانهٔ میدان چه می‌کنی؟» خیلی سریع جای خودش را در محتواها و پیام‌های رسانه‌ای پیدا کرد. مضمون مردمی‌بودن و خاکی بودن شهید ابراهیم رئیسی، حرف پربسامد این تازه‌سروده‌های پس از شهادت اوست که تجلی‌یافته همان تصویری‌ست که در اذهان، از او ثبت شده است. وقتی به سایت‌ رسمی ایشان مراجعه می‌کنیم می‌بینیم که ماهی بر ایشان نگذشته که چند دیدار مردمی نداشته باشد، دوردست‌ترین نقاط کشور را نرفته باشد و در تمامی این سفر‌ها با دردمند‌ترین مردم همنشین نشده باشد. در این فرسته، سراغ بخشی از لحظه‌های زندگی شهید سید ابراهیم رئیسی رفته‌ایم. امید است که با مرور این تصاویر، بتوانیم بخشی از مجاهدت‌های این سیاست‌مدار مردمی را مرور کنیم. از دست دادن این مرد بزرگ و پرتلاش را که برای ما مردم ایران زحمت بسیار کشید، از صمیم قلبمان به مردم داغدار تسلیت می‌گوییم. امید است که راه ایشان پرفروغ باشد. پی‌نوشت: تصاویر پرده‌های یکم تا پنجم ازسوی پایگاه اطلاع‌رسانی دولت، عکس‌های طرح جلد و پرده‌های ششم و هشتم ازسوی خبرگزاری ایرنا و قاب‌های پرده‌‌های هفتم و نهم با عکس‌برداری ایمان جنتی ازسوی خبرگزاری دانشجو منتشر شده‌اند. 🔺رسانه بافتار 🆔https://eitaa.com/joinchat/4285857982C557b3c5b35 ‌

‌🔹 غمت مباد که این باغ زنده می‌ماند ۱۰ قاب شاعرانه از تشییع شهدای خدمت «آن روز گدازه دلم را دیدم خاکستر تازهٔ دلم را دیدم وقتی که به روی دوش مردم می‌رفت تشییع جنازهٔ دلم را دیدم» مصطفی محدثی خراسانی تشییع، آخرین دیدار ما با عزیز سفر کرده‌مان بود. در این بدرقه، اشک چشممان را پشت سر شهدا جاری کردیم. در این روزها نه فقط حال‌وهوای دل ما، بلکه حال‌وهوای آسمان نیز به‌گونه‌ای دیگر بود؛ گاهی بارانی و گاهی بغض‌آلود. اما این بغض و سوگ را به حماسه تبدیل کردیم و چه خوش گفت محمدمهدی سیّار: «از سوگ، حماسه ساختن شیوه ماست». «حماسهٔ تشییع» اتفاقی بود که ما مردم ایران رقم زدیم. تشییع شهید یک تشییع عادی برای سوگواری نیست؛ بلکه فریاد عهدی است که با راه آن شهید بسته می‌شود و چه خوش که این فریاد رساتر باشد. در این فرسته، منتخبی از عکس‌های تشییع شهدای خدمت در ۵ شهر مختلف را آورده‌ایم و شعرهای سروده شده در سوگ شهد رئیسی و یاران همراهش را ضمیمه کرده‌ایم. 🔺رسانه بافتار 🆔https://eitaa.com/joinchat/4285857982C557b3c5b35 ‌