🔺به سوز شهریار (۲) منتخب قطعات موسیقی با شعر محمدحسین شهریار بخش اول قطعات را از اینجا بشنوید و متن این فرسته را نیز از اینجا بخوانید. 🔻رسانه بافتار 🆔 @baftar_resane

🔹 همان‌گونه که «شهریار» در بند دهم شعر «ای وای، مادرم» می‌سراید، شاید اولین نقطۀ برخورد او با موسیقی و البته خود شعر، «قصّه‌های دلکش زیبا» و «ترانه‌های محلی» مادرش بوده باشد. بعدها در امتداد مسیر بالندگی‌اش در شعرسرایی، مراوده‌های عمیقی با موسیقی‌دانان و نوازندگان نام‌آور ایران (ابوالحسن اقبال‌آذر، حسین تهرانی، ابوالحسن صبا، قمرالملوک وزیری و...) داشت. از همین رهگذر نیز با علاقۀ فراوان به موسیقی سنتی ایرانی، تسلط به آن را در پیش گرفته بود. وی در آواز ایرانی و نواختن سه‌‍تار تسلط داشت و محفل‌های شعرخوانی‌اش با سازنوازی، همراه می‌شدند. در مقدمۀ دیوان اشعارش موسیقی برای شعر را به جایگاه لباس برای انسان، تشبیه می‌کرد. حتی در متن عمدۀ سروده‌هایش حالت‌های پیوند خود با این سه‌تار، اصطلاحات و مفهوم‌های موسیقایی و بهره‌گیری از آرایۀ لفظی «واج‌آرایی» (نغمۀ حروف) و اوزان عروضی گوناگون، پدیدار می‌شوند تا بار آهنگین این شعرها را دوچندان کنند. 🔹 ازاین‌رو ذوق و آگاهی موسیقی‌شناسانۀ «شهریار»، ترانه‌پردازان و تصنیف‌سازان را به آن برانگیخته که از همان روزگار زندگی این شاعر تبریزی، شعرهای او به زبان فارسی و آذری را در آثار خود به نغمه‌ها بیارایند. البته برقراری ارتباط درونی مردم با اشعار «شهریار» طبعاً در بهره‌گیری آهنگ‌سازان از آن‌ها تأثیرگذار بوده است؛ به‌ویژه آنکه این سروده‌ها باوجود تنوع در موضوع‌ (آیینی،تغزلی، عرفانی، اجتماعی و سیاسی) از واژگان همه‌فهم (نزدیک به زبان گفتار) و مضمون‌های نوآورانه، عاطفی و آمیخته با روحیه‌های و باورهای مردمان زمانه برخوردار بوده است: «گوش کن ترجمه‌ی رازونیاز من و توست لحن موسیقی اگر ساز و اگر آواز است» 🔹 روز درگذشت سیدمحمدحسین بهجت تبریزی (شهریار) با بزرگداشت شعر و ادب فارسی‌، همراه شده است. ازقضا خود او نیز در هم‌نشینی این میراث کهن با نغمه‌های موسیقایی به‌صورت مستقیم یا غیرمستقیم، جایگاهی برجسته دارد. یادش را با بازخوانی برگزیده‌ای از تصنیف‌ها و ترانه‌های ساخته‌شده براساس شعرهای او پاس می‌داریم. همچنین نسخۀ کامل یا راه دسترسی به قطعه‌های معرفی‌شده در کانال‌ «بافتار موسیقی» قرار گرفته‌اند. 🔻رسانه بافتار 🆔 @baftar_resane