🔺به سوز شهریار (۲) منتخب قطعات موسیقی با شعر محمدحسین شهریار بخش اول قطعات را از اینجا بشنوید و متن این فرسته را نیز از اینجا بخوانید. 🔻رسانه بافتار 🆔 @baftar_resane

🔹 همان‌گونه که «شهریار» در بند دهم شعر «ای وای، مادرم» می‌سراید، شاید اولین نقطۀ برخورد او با موسیقی و البته خود شعر، «قصّه‌های دلکش زیبا» و «ترانه‌های محلی» مادرش بوده باشد. بعدها در امتداد مسیر بالندگی‌اش در شعرسرایی، مراوده‌های عمیقی با موسیقی‌دانان و نوازندگان نام‌آور ایران (ابوالحسن اقبال‌آذر، حسین تهرانی، ابوالحسن صبا، قمرالملوک وزیری و...) داشت. از همین رهگذر نیز با علاقۀ فراوان به موسیقی سنتی ایرانی، تسلط به آن را در پیش گرفته بود. وی در آواز ایرانی و نواختن سه‌‍تار تسلط داشت و محفل‌های شعرخوانی‌اش با سازنوازی، همراه می‌شدند. در مقدمۀ دیوان اشعارش موسیقی برای شعر را به جایگاه لباس برای انسان، تشبیه می‌کرد. حتی در متن عمدۀ سروده‌هایش حالت‌های پیوند خود با این سه‌تار، اصطلاحات و مفهوم‌های موسیقایی و بهره‌گیری از آرایۀ لفظی «واج‌آرایی» (نغمۀ حروف) و اوزان عروضی گوناگون، پدیدار می‌شوند تا بار آهنگین این شعرها را دوچندان کنند. 🔹 ازاین‌رو ذوق و آگاهی موسیقی‌شناسانۀ «شهریار»، ترانه‌پردازان و تصنیف‌سازان را به آن برانگیخته که از همان روزگار زندگی این شاعر تبریزی، شعرهای او به زبان فارسی و آذری را در آثار خود به نغمه‌ها بیارایند. البته برقراری ارتباط درونی مردم با اشعار «شهریار» طبعاً در بهره‌گیری آهنگ‌سازان از آن‌ها تأثیرگذار بوده است؛ به‌ویژه آنکه این سروده‌ها باوجود تنوع در موضوع‌ (آیینی،تغزلی، عرفانی، اجتماعی و سیاسی) از واژگان همه‌فهم (نزدیک به زبان گفتار) و مضمون‌های نوآورانه، عاطفی و آمیخته با روحیه‌های و باورهای مردمان زمانه برخوردار بوده است: «گوش کن ترجمه‌ی رازونیاز من و توست لحن موسیقی اگر ساز و اگر آواز است» 🔹 روز درگذشت سیدمحمدحسین بهجت تبریزی (شهریار) با بزرگداشت شعر و ادب فارسی‌، همراه شده است. ازقضا خود او نیز در هم‌نشینی این میراث کهن با نغمه‌های موسیقایی به‌صورت مستقیم یا غیرمستقیم، جایگاهی برجسته دارد. یادش را با بازخوانی برگزیده‌ای از تصنیف‌ها و ترانه‌های ساخته‌شده براساس شعرهای او پاس می‌داریم. همچنین نسخۀ کامل یا راه دسترسی به قطعه‌های معرفی‌شده در کانال‌ «بافتار موسیقی» قرار گرفته‌اند. 🔻رسانه بافتار 🆔 @baftar_resane

🔻انیمیشن‌های واقعا دینی درباره جهان سینمایی هادی محمدیان ✍ محمدحسین بابایی 🔹«هر فیلم‌ساز در همه عمرش فقط یک فیلم می‌سازد؛ سپس تاروپود آن را از هم جدا می‌کند تا دوباره بسازدش». این نقل‌قولی است منسوب به ژان رنوآر، فیلم‌ساز بزرگ فرانسوی، و چه خوب هادی محمدیان را توصیف می‌کند؛ فیلم‌سازی که در تک‌تک انیمیشن‌هایش، یک طرح از انیمیشن‌سازی را پیش برده است؛ طرح «اقتباس معنوی» از قصّه‌های دینی. 🔺متن کامل را از اینجا

بخوانید

.🔻 🔻رسانه بافتار 🆔 @baftar_resane

🔻انیمیشن‌های واقعا دینی درباره جهان سینمایی هادی محمدیان ✍️ محمدحسین بابایی 🔸بخش اول 🔹«هر فیلم‌ساز در همه عمرش فقط یک فیلم می‌سازد؛ سپس تاروپود آن را از هم جدا می‌کند تا دوباره بسازدش». این نقل‌قولی است منسوب به ژان رنوآر، فیلم‌ساز بزرگ فرانسوی، و چه خوب هادی محمدیان را توصیف می‌کند؛ فیلم‌سازی که در تک‌تک انیمیشن‌هایش، یک طرح از انیمیشن‌سازی را پیش برده است؛ طرح «اقتباس معنوی» از قصّه‌های دینی. 🔹البته وقتی از این‌گونه قصّه‌پردازیِ تاریخی صحبت می‌کنیم، شاید به‌یاد نمونه‌های ناموفق اقتباس از قصّه‌های دینی بیفتیم؛ فیلم‌هایی که در نمایش جزئیاتِ ظاهری و نقل عین‌به‌عین وقایع متوقف می‌ماندند و نتیجه کار هم، به‌جای آنکه روحِ تاریخ را حاضر کند، خودِ «تاریخ» را مثل یک قصّه خشک‌وبی‌روح برای‌مان تعریف می‌کرد. 🔹 انیمیشن‌های محمدیان اما نقطه مقابل این اقتباس‌های ناموفق هستند؛ او به‌دنبال وفاداریِ موبه‌مو و بازسازی وقایع تاریخی نیست. اصل برای او، باطن و جوهره آن قصّه‌های دینی است و ظاهر کارهایش، به انیمیشن‌های جهانی نزدیک است. ما نام این شیوه از اقتباس را «اقتباس معنوی» می‌گذاریم. 🔹در «اقتباس معنوی»، حکمتی که برگرفته از قصّه‌های دینی است، جهان اثر را می‌سازد. این، همان تفاوتِ اصلی انیمیشن‌های محمدیان با «فیلم‌ دینی» است؛ «فیلم‌ دینی» با درکی ظاهری، دین را در چارچوب نشانگان تصویری محصور می‌کند. در انیمیشن‌های محمدیان اما فهمی باطنی از دین - و قصّه‌های دینی - وجود دارد. او به‌دنبال حکمت این قصّه‌های دینی است و روح آن‌ها را می‌جوید؛ این روح را احضار می‌کند تا در آثارش بدمد و این‌گونه، تاریخْ را زنده کند و از گذشته‌ای دوردست برهاند. این‌چنین است که این انیمیشن‌ها، درعین اقتباس از قصّه‌های تاریخی، با امروزِ ما نسبت می‌گیرند و حکمت ازلی‌وابدی آن قصّه‌ها را حمل می‌کنند. 🔹فیلم‌به‌فیلم، هادی محمدیان طرح «اقتباس معنوی» را کامل کرده است. مثلا «بچه زرنگ» را به‌یاد بیاورید؛ محمدیان به‌سراغ «ضامن آهو» می‌رود اما همان ابتدای قصّه به سراغ امام رضا (ع) نمی‌رود. فیلم را با پسرِ ماجراجویی شروع می‌کند که دست تقدیر، او را به جنگلی مرموز کشانده و حالا، او باید حیوانات جنگل را نجات دهد. این‌چنین، محمدیان مایه اصلی قصه «ضامن آهو» و حکمت «ملجأ و پناه» را می‌گیرد تا جهانِ انیمیشنش را بسازد. البته طرح «اقتباس معنوی» هنوز ناکامل بود و پیوند میان قصّه دینی و جهان انیمیشن عمیق نشده بود. 🔹به بیان ساده‌تر، قصه «ضامن آهو» هنوز تزیین قصّه اصلی و در حاشیه آن بود؛ در پایان‌بندی فیلم، امام رضا (ع) ناگهانی و بی‌مقدمه وارد انیمیشن می‌شد و در مدّت زمان کوتاهی هم گره‌گشایی می‌کرد و فیلم، با سفر به مشهد به پایان می‌رسید. 🔸بخش دوم یادداشت را از اینجا بخوانید. 🔻رسانه بافتار 🆔 @baftar_resane