🔻ناسیونالیسم علیه مقاومت چگونه آثار هنری به‌اصطلاح «ملی‌گرا»، ارادۀ مقاومت را سست می‌کنند؟ ‌ ✍ محمدحسین بابایی ‌ 🔸بخش دوم (بخش اول این یادداشت را از اینجا بخوانید). 🔹برخی دیگر از این آثار هم مثل تئاترهای پرزرق‌و‌برق اخیر، نسبتی وارونه با امروز ما می‌گیرند. ما را در حالی دعوت به گفت‌وگو و مذاکره می‌کنند که هنوز از آخرین تجاوز به میز مذاکره، یک‌ سال هم نگذشته است؛ آن هم دعوتی از جانب شخصیتی تاریخی چون کوروش که برای لشکرکشی‌ علیه اردشیر دوم، تنها ده‌هزار مزدور یونانی را به خدمت گرفت! 🔹حرف حساب این تئاترهای «ضدّجنگ» یک جمله است: «جنگ، شرّ است». و برای به کرسی نشاندن این حرف، شخصیت‌های تاریخی و اساطیری را مثل عروسک‌های خیمه‌شب‌بازی به حرکت درمی‌آورند تا در مذمت جنگ و آری‌گویی به صلح و گفت‌وگو _ شما بخوانید تسلیم_، با هم دیالوگ کنند. 🔹گویا سازندگان این تئاترها در ایران زندگی نمی‌کنند وگرنه می‌دیدند که این کشور، در یک سال گذشته به جایی حمله نکرده، که دوبار مورد تجاوز واقع شده است. اگر هنرمندان آمریکایی یا اسرائیلی آثار ضدّجنگ بسازند، قابل درک است؛ اما هنرمند ایرانی چرا باید برای هم‌وطنانش -که راهی جز دفاع از کشورشان نداشته‌اند- در نکوهش جنگ تئاتر بسازد؟ انتظار دعوت به جنگ تمدنی برای پیش‌برد طرح ما از انسان و زندگی که پیشکش! 🔹جالب‌تر آنکه مخاطبان این تئاترهای صلح‌طلب، درست لحظاتی پس از پایان تماشا، به یکی از اهالی دموکراسی اهانت می‌کنند؛ گویی که این جماعت، حتی تاب پاسخ‌ دیپلماتیک به آمریکا را هم ندارند. 🔹آثار هنری به‌اصطلاح «ملّی‌گرا»، نه‌تنها ما را مهیّای جنگیدن نمی‌کنند، بلکه اراده مقاومت را هم مستهلک می‌کنند. البته مسئله اساسی این‌جاست که معنای جنگ ما را نمی‌توان با «ناسیونالیسم» توضیح داد. چرا که ناسیونالیسم اصیل، نه به خداوند فکر می‌کند، نه به انسان، و نه حتی نسبتی با مفهوم عامیانه «وطن‌دوستی» دارد. 🔹«ناسیونالیسم» واژه‌ای است با تبار مشخص و معنایی خاصّ. شاید درست‌تر آن باشد که آن را «ملّی‌انگاری» ترجمه کنیم؛ انگاشتن ملّت/ نیشن به‌مثابه اصلِ وحدت‌بخش عالم. و این ملّی‌گرایی در نهایت و کمال خود به همان نقطه‌ای می‌رسد که مارک روبیو رسیده است؛ ملّی‌گرایی اصیل، انسانِ غربی را دعوت می‌کند تا پیرامون قراردادی به اسم ملّت، منافعش را بجوید و در راه تأمین این منافع، هیچ حدّوحدودی را نپذیرد. 🔹و چگونه مایی که داعیه‌دار وحدت حول کلمه «اللّه» هستیم و برای تحقق عدالت جهانی مبارزه می‌کنیم، می‌توانیم معنای جنگ خود را در ملّی‌انگاری بجوییم؟ 🔻رسانه بافتار 🆔@baftar_resane

🔻انتقام در ملأ عام مرور رویداد هنری «ندیدن این صحنه جرم است» 🖊رامین تبریزی 🔹چند روزی‌ست که یک رویداد هنری در تهران بسیار سروصدا کرده است. بزم عروسی‌ که تبدیل به عزای شهدا شد و به محاکمهٔ ترامپ زندانی رسید. در این فرسته، به سراغ قصه‌اثر و مرور رویداد «ندیدن این صحنه جرم است» رفته‌ایم. رویدادی ۱۵روزه که تلفیقی بود از تئاتر و تبلیغات محیطی و بازخوردهای زیادی در رسانه‌های داخلی و خارجی به همراه داشت. 🔹این رویداد به همت جمعی از هنرمندان و با همکاری سازمان زیباسازی شهرداری تهران صورت گرفت. 🔻رسانه بافتار 🆔@baftar_resane

دموکراسی با چاشنی بمب و دیکتاتوری! جمله‌ای از کتاب «طوفان در پرانتز» به‌مناسبت سالروز درگذشت شاعر دردواره‌ها، قیصر امین‌پور 🔹چهل‌ودو سال پیش (۱۳۶۳)، قیصر امین‌پور تناقض ذاتی مدعیان دروغین آزادی را این‌گونه به تصویر کشید. طنزی تلخ که گویی برای امروز تاریخ نوشته شده است. 🔹همان‌هایی که نام «دموکراسی» و «آزادی» لقلقهٔ زبانشان است، اما در عمل برای تحمیل قدرت ازدست‌رفته و تاج‌وتخت خود، به جنگ‌طلبانه‌ترین دیکتاتوری عالم دخیل می‌بندند؛ از ارتش آمریکا تقاضای حمله به خاک مادری‌شان را دارند و گمان می‌کنند دموکراسی با موشک و بمب بر سر زنان و کودکان یک ملت فرود می‌آید. 🔹تاریخ تکرار می‌شود و دست نقاب‌داران را رو می‌کند. وطن‌فروشی تحت پوشش «آزادی‌خواهی»، همان استبدادی است که این‌بار با کراوات و پرچم‌داری دشمن سر برآورده است. همان‌طور که بیگانه‌خواهانی از ترامپ، بابت حمله به ایران تشکر کردند و بر خون بی‌گناهان و مظلومان، پایکوبی کردند. 🔻رسانه بافتار 🆔@baftar_resane