🔻ادامه دروغ‌پردازی اینترنشنال برای تحقق عملیات روانی #تفرقه در خیابان 🔹«یک مسیر دشمن، عملیات رسانه‌ای او است که در این ایام به طور خاص با نشانه‌گیری ذهن و روان آحادی از مردم، قصد خدشه در #وحدت ملّی و به تبَع در امنیت ملی را دارد.» 🗓۱۴۰۴/۱۲/۲۹ #پاتوق_خبری_نویسندگان #رهبر_نویسندگان 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🎞 گُل حکمت ▫️#آیت‌الله_یزدان‌پناه: با داستان فلسفی، گُل حکمت را بر سر سفره مردم بیاوریم... #نویسنده_متعهد 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 عاشقِ دل‌خسته اسم سعدی را از بچگی تا همین امروز زیاد شنیده‌ام؛ از کتاب‌های درسی تا شعرهایی که گاهی در اینترنت می‌بینیم. اما سعدی فقط شاعر نیست؛ معارف است، حکمت است، زندگی است. گلستان و بوستانش را که بخوانی، راه و رسم درست زیستن را می‌آموزی: می‌فهمی کجا باید سخن بگویی، می‌دانی عشق چیست و با بزرگ‌زاده و صاحب‌منصبی چگونه باید رفتار کنی. می‌بینی سکوت و دندان بر زبان گذاشتن، گاهی چقدر سودمند است. زندگی همیشه شادی نیست؛ گاهی قناعت است و نخوردن و صبر کردن. جوانی هدیه‌ای زودگذر است که باید قدرش را دانست و پیری هم آدابی دارد. «هر که حمّالِ عیبِ خویشتنید طعنه بر عیبِ دیگران مزنید» سعدی در غزلیات، سوخته است؛ آتش گرفته است. او عاشقی است که به معشوق نرسیده؛ پروانه‌ای که از آتش عشق، بال‌هایش جزغاله شده است. «هرگز حسد نبردم بر منصبی و مالی الا بر آن که دارد با دلبری وصالی همچون دو مغز بادام اندر یکی خزینه با هم گرفته انسی و ز دیگران ملالی» سعدی آسان‌خوان است؛ برخلاف بسیاری از شاعران بزرگ ما. سعدی قند و نبات است؛ با او می‌خندی و اشک می‌ریزی. از سعدی می‌توان زبان فارسی را آموخت و از آن لذت برد. بزرگی گفته بود: «برای نوشتن و آموختن، زیاد سعدی بخوانید تا پاکیزه بنویسید.» چه خوب است که سعدی را داریم. شکر خدا برای چنین شاعر عزیزی. ✍🏻 #ابوالفضل_گلستانی –هیئت تحریریه بهانش #یادداشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰وقتی فریادِ سکوت خانه بلند می‌شود سکوت خانه را در‌بر‌گرفته است. دلش آرام و قرار ندارد و خودش تاب ماندن در خانه را. چند روزی است از بچه‌ها خبری نیست، اما دعای خیرش را با «هرجا هستند، خوش باشند» روانه‌ی زندگی‌شان می‌کند. عصایش را در دست می‌گیرد، دست دیگرش لبه‌ی صندلی را می‌چسبد. چند باری روی صندلی جا‌به‌جا می‌شود تا بالاخره با سلام و صلوات بلند می‌شود. نگاهش به آینه می‌افتد. تصویری مه‌آلود در آینه نمایان است. عینک ته‌استکانی‌اش را روی بینی‌‌قلمی‌اش می‌نشاند. چشم‌هایش را ریز می‌کند. قد خمیده‌اش داستانِ گذرش از خمِ کوچه‌پس‌کوچه‌های دنیا را پیش چشمش زنده می‌کند. انگار همین دیروز بود که نگرانیِ نشسته در کنج نگاه پدر و نق‌زدن‌های از سر دلهره‌ی مادرش را به جان خریده و اعلامیه‌‌ها و کاست‌های سخنرانی امام را با هزار ترفند جا‌به‌جا می‌کرد. طنابی به گردنِ ترسش انداخته و سرش را به ققنوسِ در حال پروازِ آرمان‌های بلندش سپرده بود تا مجالی برای خودنمایی نیابد. از یادآوری نفس‌نفس‌زدن‌های پس از فرار از دست ماموران ساواک، روزی که بعد از تحویل‌گرفتن اعلامیه‌ها از کتاب‌فروشی، تعقیبش کرده بودند و بعد از پریدنش از روی جدول، پایش لغزیده بود؛ لبخند کم‌رنگی بر چهره‌اش می‌نشیند و چین‌های ریز و درشت را عمیق‌تر می‌کند. «آن روز خدا رحم کرد.» می‌گوید و به سمت تلفن می‌رود تا به آژانس زنگ بزند. شماره را از روی دفترچه می‌خواند و با دست‌های لرزانش یکی یکی عددها را می‌گیرد. چند باری زنگ می‌خورد اما کسی جواب نمی‌دهد. دوباره امتحان می‌کند...باز هم سکوت. نگاهی به تصویر در آینه می‌اندازد. چاره‌ای نیست، باید پیاده راه بیفتد. دسته‌کلیدش را از کنار آینه برمی‌دارد. پرچم عزیزش که تمام این شب‌ها برای رفتن به تجمعات همراهی‌اش کرده، کنارِ در به انتظارش ایستاده است. ✍🏻 #پردیس_قاسمیان –هیئت تحریریه بهانش #روایت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل اتفاقا امروز پسرم تب شدیدی داشت… 📽 آرشیو جنگ #میدان_توحید #قم 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌هنرجویان دوره‌های آموزشی به تمرین سوم رسیدند. چندتا چه میشد اگر... بخونیم ازشون: #گزارش‌ها 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh