🔖 ما در «بهانش» علاوه بر اصل نویسندگی، به فلسفه ادبیات و تاریخ اندیشهٔ ادبیات نیز نظر داریم. برای شروع، بررسی «رمان‌های تربیتی» را با هشتگ #جستجوی_شخصیت پی گرفتیم که می‌توانید با کلیک روی هر تیتر، به بخش مربوطه منتقل شوید: 📁 تأملی پیرامون رمان‌های تربیتی 📌 سپس مروری بر مقالۀ «رمان تربیتی و داستان‌های بریتانیایی قرن نوزدهم» نوشته ریچارد سالمون داشتیم که در سه بخش تقدیم نگاه شما شد: 🗂 بخش اول 🗂 بخش دوم 🗂 بخش سوم اینک، به سراغ بازخوانی رمان «آرزوهای بزرگ» دیکنز و عینک «ادوارد سعید» رفته‌ایم. آنچه در فرستهٔ بعدی خواهید خواند، گزارشی از بخش اول این پرونده است. 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 ادوارد سعید و نگاهی متفاوت به «آرزوهای بزرگ» 👤 ادوارد سعید در معرفی خود می‌گفت: من همیشه با یک تضاد زندگی کرده‌ام، نام کوچکم ادوارد است که یک نام مسیحی و اروپایی است؛ و نام خانوادگی‌ام سعید که از جهان عربی-اسلامی آمده! و درست نمی‌دانم که من که هستم. او اهل فلسطین بود، پیش از آنکه توسط یهودیان اشغال شود. زندگی او نیز مثل بسیاری از آوارگان فلسطینی پرفراز و نشیب طی شد اما در نیمه دوم قرن بیستم و در آمریکا، او از بزرگترین متفکرین و نظریه پردازان اندیشه پسااستعماری بود؛ به گفتۀ خودش، عمرش را صرف هنر و ادبیات کرده بود و درباره آنها می‌اندیشید و درس می‌داد و می‌نوشت. 👓 ادوارد سعید با عینک یک انسان شرقی/استعمارشده (که البته بین خودمان بماند، این عینکی است که ما هم باید بر چشم بزنیم!) نظری متفاوت درباره رمان آرزوهای بزرگ دارد. نگاهی که شاید وقتی آن را بشنویم و بخوانیم، برای ما نیز تکان دهنده باشد! او که نقد پسااستعماری را در تاریخ مطالعات ادبی بنا نهاد و باب کرد، در کتاب فرهنگ و امپریالیسم به خوبی آثار قرن نوزدهمی انگلستان را به بوته نقد موشکافانۀ خود کشیده است. ✍🏻 #سیدزهیر_غنایی –تحریریه بهانش اینک در چند مطلب کوتاه مروری بر گفتار ادوارد سعید درباره رمان آرزوهای بزرگ👇 🗂 #جستجوی_شخصیت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌مروری بر گفتارهای ادوارد سعید دربارۀ رمان «آرزوهای بزرگ» از کتاب فرهنگ و امپریالیسم 1/1 قصهٔ «آرزوهای بزرگ» از زبان ادوارد سعید ◾️ آرزوهای بزرگ که اساسا رمانی است دربارۀ خودفریبی، دربارۀ تلاش‌های پیپ قهرمان آن که می‌خواهد جنتلمن بشود بدون آنکه الزامات آن را که کارکردن سخت است، یا داشتن ثروت اشرافی برای چنین نقشی، دارا باشد. با کمکی که در اوان زندگی به آبل ماگویچ محکوم به تعبید در استرالیا کرده است، این محکوم هم پس از بازگشت حمایت او را با مبلغ زیادی پول جبران می‌کند، و از آنجا که این پول را وکیلی که آن را به او می پردازد نمی‌گوید از طرف ماگویچ است که پول را به او داده، پیپ خود را قانع می‌کند که پیرزنی بزرگوار به نام میس هاویشام، حامی اوست و این پول از آن پیرزن مذکور است. ▫️سپس ماگویچ در سطح شهر لندن دوباره به صورتی غیر قانونی ظاهر اما از طرف پیپ با اکراه پذیرفته می‌شود، زیرا همه چیز حکایت از آن دارد که او آدم مجرم و ناخوش‌آیندی است. در پایان کار پیپ با ماگویچ و واقعیت وجود او از در آشتی در می‌آید: عاقبت متوجه می‌شود که ماگویچ همچون پدرخوانده اوست -تحت تعقیب، دستگیر شده و بالآخره بیمارِ در آستانۀ مرگ- نه کسی که بتوان او را نادیده گرفت یا طردش کرد گرچه او در واقع از استرالیا آمده، محل بازسازی مجرمان، جایی نه برای بازگرداندن مجرمان انگلیسی به وطن و جامعۀ خود. (صفحات19و20) ✍🏻 #سیدزهیر_غنایی –تحریریه بهانش #آرزوهای_بزرگ ⏪ #ادامه_دارد 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

مرگ، بعضی آدم‌ها را تمام نمی‌کند؛ فقط از دسترس خارجشان می‌کند. آن‌ها در ذهن مردم زندگی می‌کنند و ذهن، جایی نیست که بتوان برایش ضرب‌الاجل تعیین کرد. ✍🏻 #راضیه‌سادات_زرقانی –تحریریه بهانش #روایت_وداع 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 در میان خاک و خون ▫️رهبر انقلاب، اولین بار که از رهبر شهید پس از شهادت سخن گفتند، از مشت گره‌کرده، صلابت و ایستادگی‌شان برای‌مان گفتند. اما این‌بار دنیا بر سرمان آوار شد. این‌بار از پیکری گفتند که گویی از کربلا بازگشته؛ جسمی که هر جراحتش، مُهر تایید زهرای اطهر بود بر پیشانی هستی، هر زخمش، روضه‌ای برای اباعبدالله و ارباً اربا بودنش، امضای اباالفضل العباس پای پایمردی‌اش. ◾️شنیدن این حرف‌ها برای ما فراتر از شنیدن یک روایت بود؛ روایتی که به سقوط تمام آرامش ساختگی‌مان، وسط طوفانی که به راه افتاده بود منجر شد. گویی تمام تصورات‌مان از رنج و ایثار، پیشِ آن همه زخم و جراحت، مثل غباری که در نور خورشید گم می‌شود، هیچ و پوچ شد. ♦️آن پیکر، متنی بود که تاریخ با خون روی پوسته‌ی زمان نگاشت. متنی زیبا که از دل آن همه ویرانی برخاست تا به ما بفهماند که شکوه حقیقی، میان همین حماسه‌هاست. رهبر انقلاب این شهادت را چنان زیبا روایت کردند که یادآور نگاه حضرت زینب به کربلا بود؛ همان نگاهی که در میان خاک و خون، زیبایی می‌دید. ✍🏻 #پردیس_قاسمیان –تحریریه بهانش #روایت_وداع 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل 🛤️ حکایتِ یک دیوارنوشت در شهر قم ؛) 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌 حق بودن کافی نیست! ✍🏻 #رهبر_نویسندگان 🗓16/4/1383 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📻 مجموعه پادکست «روایت بدرقۀ مقتدر مظلوم» اپیزود دوم: فقط برای بدرقه ✨در خودت حبس شده‌ای یا داری رشد می‌کنی؟ تفاوت این دو در جرئت هجرت از خود قدیمی است. به قلم و با صدای: ریحانه مروتی –تحریریه بهانش #پادپخش 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰کاش مردم آن تصویر را فراموش کنند 💢حدود ۲۰۰_۳۰۰ نفر روحانی معمم با لباس نظامی، خودروی پیکر آقا و خانواده‌شان را دوره کرده‌اند. دوربین صدا و سیما بیشتر با زاویه دیدِ "چشم پرنده" سراغ این قاب رفته است. صحنه‌ی دلنوازی‌ست. روحانیون مثل پروانه‌های سفیدی‌اند که دور شمعی می‌گردند. * 💢بعد از قرائت نماز بر پیکر آقا، تا نزدیکی میدان آل یاسین می‌روم. نمی‌توانم نزدیک میدان شوم. هرقدر هم بخواهم مواظبت کنم احتمال اینکه با جمعیت خانم‌ها تنه به تنه شوم، زیاد است. برمی‌گردم. دور از ازدحام، دو اِمرَپ نیروی نوپو پارک کرده‌اند. می‌روم در سایه‌شان می‌نشینم. تلویبیون را باز می‌کنم. اینترنت بگیرنگیر دارد. شبکۀ خبر پخش زنده از تشییع قم دارد. می‌نشینم تا پیکرها از مسجد خارج شوند. دو ساعت می‌گذرد و خبری نیست هنوز... در این مدت چندبار به سمت جمعیت می‌روم و برمی‌گردم. با چندنفر هم‌صحبت می‌شوم. می‌پرسم پیکرها را دیده‌اند یا نه؟ گلایه دارند. نمی‌دانند به کدام سمت بروند. می‌ترسند بلای مراسم تهران سرشان بیاید. دیروز در تهران برخلاف گفتۀ گردانندگان مراسم، پیکرها از وسط مسیر وارد جمعیت شد. درحالی که بیشتر مردم در ابتدای خیابان دماوند جمع شده بودند. خیلی از مردم حسرت به دلشان ماند. آقا را برای آخرین بار هم ندیدند. قم هم همینطور. مردم نمی‌دانند سمت مسجد بروند یا به سمت حرم. 💢گوشی‌ام را دوباره چک می‌کنم. پیکرها وارد خیابان شده‌اند. دوربین شبکۀ خبر، کل خیابان پیامبر اعظم را قاب گرفته است. از جمکران تا حرم حضرت معصومه بدون استثناء پر از جمعیت است. رنگ غالبِ قاب شبکه خبر مشکی‌ست. رگه‌های سرخ پرچم‌های خونخواهی در میان چارچوب مشکی در جریان است. پیکرهای سبز رنگ با حلقه‌ای از سفیدی چند لایه، وارد قاب می‌شوند... زیباست. * 💢بیشتر از این دیگر نتوانستم بمانم. در این چند روز تهران، همه‌ی توان جسمی‌ام را مصرف کرده بودم. از دور که پیکرها را دیدم، آخرین "به‌امید دیدار" را به آقا گفتم و برگشتم. به لطف بدترین برنامه‌ریزی ایاب ذهاب، بعد از دو ساعت به منزل رسیدم... نوبت مشاهده‌ی تصاویر، از زاویه دید "هم‌تراز" بود. دوربین گوشی‌های مردم معمولا این کاربرد را دارند. چندتا کانال ایتایی و تلگرامی را بالا پایین کردم. فیلم‌ها افتضاح بود و وحشتناک. بیشتر تصاویر از حول و حوش پیکرها بود. همۀ آن زیبایی در نظرم فرو ریخت. چه کسی این گونه برنامه ریزی کرده بود؟ خدا انصافش بدهد. 💢طلاب معمم دور پیکر مطهر، زنجیروار دیوار محکمی درست کرده بودند. که چه بشود؟ مردم سمت پیکرها نروند. چقدر از این زاویه دید، تصاویر ناامید کننده بود. مردم ملتمسانه نگاه می‌کردند و روحانیت مانع وصل. قطعا برنامه‌ریزان، به شأن روحانیت در چینش مراسم توجهی نداشتند. ولی روحانیون، خود هم متوجه این مسئله نبودند؟ با خودم این بیت شعر مولوی را زمزمه می‌کنم: تو برای وصل کردن آمدی یا برای فَصل کردن آمدی؟ 💢تصویر حلقهٔ معممین دور پیکرها، عبارت "حلقۀ میانی" آقا را به ذهنم می‌آورد. آیا وظیفۀ حلقۀ میانی این نیست که مردم را هل بدهد سمت امام؟ اینها چرا مردم را به دور از امام هل می‌دهند؟ کاش جایگاه رسانه‌ای روحانیت در این مراسم، روی خودروی حامل؛ و در کنار تابوت‌ها می‌بود. کاش شال و روسری و چفیه‌ها را آن‌ها روی پیکرها متبرک می‌کردند و به مردم پس می‌دادند. کاش بعد از این مراسم حلقه‌های میانی، مردم را با یاد و نام و اندیشۀ امام، متبرک و آشنا می‌کردند. کاش مردم آن تصویر را فراموش می‌کردند. 📌علی قاسملو –تحریریه بهانش #روایت_وداع 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh