🔰 نشست ادبی «روایت وداع» با امام شهید خامنه‌ای بخش ۱/۳ 🎙️ استاد #امیر_سعادتی 🏠 خانۀ نویسندگان بهانش 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 نشست ادبی «روایت وداع» با امام شهید خامنه‌ای بخش ۲/۳ 🎙️ استاد #امیر_سعادتی 🏠 خانۀ نویسندگان بهانش 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 نشست ادبی «روایت وداع» با امام شهید خامنه‌ای بخش ۳/۳ 🎙️ استاد #امیر_سعادتی 🏠 خانۀ نویسندگان بهانش 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌سناریوی هالیوودی در جمعی، بحث به مسائل سیاسی کشیده شد. یکی از حاضران که به مخالفت با انقلاب اسلامی شناخته می‌شود، سناریویی هالیوودی تعریف کرد که باعث تعجب و خنده‌ی همه شد. او گفت: «جمهوری اسلامی برای اینکه مطالبه‌گری بخشی از جامعه را از بین ببرد، جوانان را معتاد کرده و حتی سپاه پاسداران با هلی‌کوپتر در روستاها مواد مخدر پخش می‌کند.» پسرم که داشت از خنده ریسه می‌رفت در پاسخ گفت: «چند دقیقه پیش، خودت با ناراحتی می‌گفتی برادرت روزی ۳۰۰ هزار تومان صرف خرید مواد می‌کند. اگر واقعاً چنین هلی‌کوپترهایی وجود دارد که موادِ رایگان پخش می‌کنند، چرا از همان‌جا برایش مواد نمی‌آورید تا این همه هزینه نکند؟» طرف مانده بود چه بگوید که من ادامه دادم: «مخالف جمهوری اسلامی هستید، باشید؛ اما انصاف را هم رعایت کنید. جمهوری اسلامی در راه مبارزه با قاچاق مواد مخدر، حدود ۴ هزار شهید تقدیم کرده. شما که چنین ادعای سنگینی را مطرح می‌کنید، فردای قیامت چه جوابی دارید؟» یکی از حاضران هم با لبخندی کنایه‌آمیز گفت:« یک چیز را نمی‌فهمم! اگرحکومت برای از بین بردن مطالبه‌گری، جوان‌ها را معتاد می‌کند، پس چرا اینهمه برای حجاب و عفاف هزینه می‌کند؟ مگر فساد اخلاقی برای رسیدن به این هدف، راحتتر نیست؟» همگی کاری کردیم که بیچاره گفت: «من هم شنیدم با چشم خودم ندیدم.» فکر می‌کنم برای همیشه یاد گرفت تا چیزی را با چشم خودش ندیده است، مطرح نکند. ✍🏻 #لیلا_خدایار –تحریریه بهانش #روایت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل 🛤️ فی‌الواقع، خداوند اِند لطافت است… #دیالوگ_نویسی 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌 آفت‌های مبارزه ✍🏻 #رهبر_نویسندگان 📔 خون دلی که لعل شد 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📻 این قلم‌ها فقط ننشستند بنویسند؛ بلند شدند. شاید عاقبت‌ بخیری قلم همین باشد. اپیزود سوم: «مشق وداع» ✍🏻 و 🎙️: ریحانه مروتی #پادپخش 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 از شراره تا شعور 📌 بخش ۱/۲ بعضی‌ها خیال می‌کنند عشق، همان رعشه‌ی اول است؛ همان‌ که یک‌باره می‌افتد به جان آدم و راه نفس را می‌بندد و نظم دنیا را به هم می‌زند. خب، می‌زند. اما مگر هر آشوبی، آیتِ حقیقت است؟ مگر هر لرزشی، نشانه‌ی زلزله‌ای در بنیان جان است؟ خیلی وقت‌ها ما فقط غافل‌گیر می‌شویم و اسم غافل‌گیری را می‌گذاریم عشق! ملاصدرا اگر بود، احتمالا از همان اول دعوا را از زمینِ احساس برمی‌داشت و می‌برد در آسمان وجود. می‌گفت: آدم، چیزی را دوست نمی‌دارد مگر آنکه نسبتی از کمال در او یافته باشد. هرچه این نسبت عمیق‌تر شود، محبت هم از میل درمی‌آید و به عشق نزدیک می‌شود. پس آنچه ناگهانی می‌نماید، تولد عشق نیست؛ فقط لحظه‌ی ظهور اوست. مثل چشمه‌ای که سال‌ها زیر سنگ راه آمده و ناگهان از سینه‌ی کوه بیرون زده باشد. تو خیال می‌کنی همان دم متولد شده؛ حال آنکه فقط همان دم دیده شده است. عشق، یک هیجان آویزان بر جان نیست؛ خاصیت جانِ زنده است. بلکه بالاتر: خاصیت خود وجود است. هر موجودی، در طلب کامل‌تر شدن خویش است و این طلب، بی‌محبت شدنی نیست. عالَم، اگر میلی به کمال نداشت، از جا تکان نمی‌خورد. نه دانه سر از خاک درمی‌آورد، نه کودک قد می‌کشید، نه آدم از خود دیروزش عبور می‌کرد. جهان را با زور نگه نداشته‌اند؛ با شوق می‌گردد. اما همین‌جا باید حواسمان را جمع کنیم. هر شوقی، شریف نیست. هر کششی، نشانی از تعالی ندارد. گاهی آنچه در ما فوران می‌کند، نامش عشق نیست؛ فقر مهار نشده‌ی نفس است. به قول مرحوم آقاموسی: «نه کشف محبوب، هجوم نیاز است!» فرق است بین آنکه جان، رو به بالا کشیده شود و آنکه تن، چیزی را برای خود مطالبه کند. اولی آدم را سبک می‌کند، دومی سنگین. اولی مرزهای «خود» را می‌شکند، دومی دور «خود» دیوار می‌کشد. برای همین است که هر سوختنی را نباید مقدس کرد. بعضی آتش‌ها فقط دود دارند. سر و صدا دارند، خاکستر دارند، ویرانی دارند؛ اما نور ندارند. عشق حقیقی، اگر بناست بسوزاند، وهم آدم را می‌سوزاند، نه حقیقت او را. آن «من» بادکرده، طلبکار، مالک‌مآب و جهان‌بلع را می‌سوزاند؛ همان که همه‌چیز را برای خودش می‌خواهد، حتی محبوب را. عشق، اگر راست باشد، آدم را از زندان خودش آزاد می‌کند؛ نه اینکه فقط سلولش را رنگ بزند. ✍🏻 محمدحسین نجفی –تحریریه بهانش #یادداشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل 🛤️ 🌻🌻🌻 🌳🏠🌻 🌻🌻🌻 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌مروری بر گفتارهای ادوارد سعید دربارۀ رمان «آرزوهای بزرگ» از کتاب فرهنگ و امپریالیسم 2/5 مجرمی محکوم به تبعید، یا تاجری ثروتمند؟ استرالیا، این مستعمره سفید، منطقه‌ای مانند ایرلند که در آن دیکنز و ماگویچ را ما نه به عنوان ارجاعاتی اتفاقی در تاریخ آن مشاهده می‌کنیم بلکه همچون سهیم در امور آن منطقه و مسایل آن یعنی در رابطه‌ای قدیمی‌تر و گسترده‌‌تر میان انگلستان و سرزمین‌های ماورای بحار (در نظر می‌آوریم). استرالیا به عنوان یک مستعمره مجازات و کیفر در قرن هجدهم پایه گذاری شد و بیش از هر چیز به خاطر آنکه انگلستان بتواند مجرمان اصلاح ناپذیر، جمعیت ناخواسته فراوان خلاف کاران را بدانجا گسیل دارد... جستجوی سود، برپایی امپراطوری و آنچه را هنوز، آپارتاید اجتماعی می‌نامیدند، در مجموع استرالیایی مدرن را پدید آوردند که اولین بار دیکنز در دیوید کاپرفیلد خود نسبت به آن علاقه نشان داد. (در آنجا ویلکینز میکاوبر، شادمانه به آنجا مهاجرت می‌کند!) نخستین بار در سال‌های 1840 استرالیا بدان حد سودآور شد و پیشرفت نمود که «نظام آزاد» بازار در آن پدید آمد، طوری که کارگان امکان یافته تا حدودی آزادانه برای رفاه خود کار کرده و ارباب خود باشند. (همان) ✍🏻 #سیدزهیر_غنایی –تحریریه بهانش #آرزوهای_بزرگ 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh