📻 این قلم‌ها فقط ننشستند بنویسند؛ بلند شدند. شاید عاقبت‌ بخیری قلم همین باشد. اپیزود سوم: «مشق وداع» ✍🏻 و 🎙️: ریحانه مروتی #پادپخش 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 از شراره تا شعور 📌 بخش ۱/۲ بعضی‌ها خیال می‌کنند عشق، همان رعشه‌ی اول است؛ همان‌ که یک‌باره می‌افتد به جان آدم و راه نفس را می‌بندد و نظم دنیا را به هم می‌زند. خب، می‌زند. اما مگر هر آشوبی، آیتِ حقیقت است؟ مگر هر لرزشی، نشانه‌ی زلزله‌ای در بنیان جان است؟ خیلی وقت‌ها ما فقط غافل‌گیر می‌شویم و اسم غافل‌گیری را می‌گذاریم عشق! ملاصدرا اگر بود، احتمالا از همان اول دعوا را از زمینِ احساس برمی‌داشت و می‌برد در آسمان وجود. می‌گفت: آدم، چیزی را دوست نمی‌دارد مگر آنکه نسبتی از کمال در او یافته باشد. هرچه این نسبت عمیق‌تر شود، محبت هم از میل درمی‌آید و به عشق نزدیک می‌شود. پس آنچه ناگهانی می‌نماید، تولد عشق نیست؛ فقط لحظه‌ی ظهور اوست. مثل چشمه‌ای که سال‌ها زیر سنگ راه آمده و ناگهان از سینه‌ی کوه بیرون زده باشد. تو خیال می‌کنی همان دم متولد شده؛ حال آنکه فقط همان دم دیده شده است. عشق، یک هیجان آویزان بر جان نیست؛ خاصیت جانِ زنده است. بلکه بالاتر: خاصیت خود وجود است. هر موجودی، در طلب کامل‌تر شدن خویش است و این طلب، بی‌محبت شدنی نیست. عالَم، اگر میلی به کمال نداشت، از جا تکان نمی‌خورد. نه دانه سر از خاک درمی‌آورد، نه کودک قد می‌کشید، نه آدم از خود دیروزش عبور می‌کرد. جهان را با زور نگه نداشته‌اند؛ با شوق می‌گردد. اما همین‌جا باید حواسمان را جمع کنیم. هر شوقی، شریف نیست. هر کششی، نشانی از تعالی ندارد. گاهی آنچه در ما فوران می‌کند، نامش عشق نیست؛ فقر مهار نشده‌ی نفس است. به قول مرحوم آقاموسی: «نه کشف محبوب، هجوم نیاز است!» فرق است بین آنکه جان، رو به بالا کشیده شود و آنکه تن، چیزی را برای خود مطالبه کند. اولی آدم را سبک می‌کند، دومی سنگین. اولی مرزهای «خود» را می‌شکند، دومی دور «خود» دیوار می‌کشد. برای همین است که هر سوختنی را نباید مقدس کرد. بعضی آتش‌ها فقط دود دارند. سر و صدا دارند، خاکستر دارند، ویرانی دارند؛ اما نور ندارند. عشق حقیقی، اگر بناست بسوزاند، وهم آدم را می‌سوزاند، نه حقیقت او را. آن «من» بادکرده، طلبکار، مالک‌مآب و جهان‌بلع را می‌سوزاند؛ همان که همه‌چیز را برای خودش می‌خواهد، حتی محبوب را. عشق، اگر راست باشد، آدم را از زندان خودش آزاد می‌کند؛ نه اینکه فقط سلولش را رنگ بزند. ✍🏻 محمدحسین نجفی –تحریریه بهانش #یادداشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل 🛤️ 🌻🌻🌻 🌳🏠🌻 🌻🌻🌻 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌مروری بر گفتارهای ادوارد سعید دربارۀ رمان «آرزوهای بزرگ» از کتاب فرهنگ و امپریالیسم 2/5 مجرمی محکوم به تبعید، یا تاجری ثروتمند؟ استرالیا، این مستعمره سفید، منطقه‌ای مانند ایرلند که در آن دیکنز و ماگویچ را ما نه به عنوان ارجاعاتی اتفاقی در تاریخ آن مشاهده می‌کنیم بلکه همچون سهیم در امور آن منطقه و مسایل آن یعنی در رابطه‌ای قدیمی‌تر و گسترده‌‌تر میان انگلستان و سرزمین‌های ماورای بحار (در نظر می‌آوریم). استرالیا به عنوان یک مستعمره مجازات و کیفر در قرن هجدهم پایه گذاری شد و بیش از هر چیز به خاطر آنکه انگلستان بتواند مجرمان اصلاح ناپذیر، جمعیت ناخواسته فراوان خلاف کاران را بدانجا گسیل دارد... جستجوی سود، برپایی امپراطوری و آنچه را هنوز، آپارتاید اجتماعی می‌نامیدند، در مجموع استرالیایی مدرن را پدید آوردند که اولین بار دیکنز در دیوید کاپرفیلد خود نسبت به آن علاقه نشان داد. (در آنجا ویلکینز میکاوبر، شادمانه به آنجا مهاجرت می‌کند!) نخستین بار در سال‌های 1840 استرالیا بدان حد سودآور شد و پیشرفت نمود که «نظام آزاد» بازار در آن پدید آمد، طوری که کارگان امکان یافته تا حدودی آزادانه برای رفاه خود کار کرده و ارباب خود باشند. (همان) ✍🏻 #سیدزهیر_غنایی –تحریریه بهانش #آرزوهای_بزرگ 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌مروری بر گفتارهای ادوارد سعید دربارۀ رمان «آرزوهای بزرگ» فرهنگ و امپریالیسم 3/5 ماگویچ نماینده کدام دسته از مردم بریتانیا است؟ پیپ چطور؟ دیکنز در پایان دربارۀ جابجایی و تبعید قهرمان خود، مفاهیمی چند از برداشت جامعه انگلیس را دربارۀ محکومان در استرالیا سرهم بندی کرده است. این محکومان ممکن است وضع بهتری بیابند اما به مفهوم واقعی کلمه به ندرت به جامعه بازگشت می‌کنند. آنها کفاره جنایات خود را در قالبی فنی و قانونی می‌پردازند، اما آنچه آنها را زجر می‌دهد این است که برای ابد یک بیگانه می‌مانند، با این همه مدت اقامت آنان به بازخرید گناهانشان نسبت دارد. تصویری که از استرالیا برای انگلیسی ها ساخته شده بود، تصویری بود که برای جنتلمن، بهشت موعود بود و برای کارگران، فردوس برین! آنچه دیکنز از پیپ تصویر می‌کند که می‌خواهد «جنتلمنِ لندنی» به مانند ماگویچ باشد، بطور کلی از همان نوع دلسوزی های انگلیسی برای استرالیایی است، یک فضای اجتماعی که فضای دیگر را تحت الشعاع و کنترل قرار می‌دهد. بدین دلیل است که مشاهده می‌شود آرزوهای بزرگ هرگز کتابی نیست که دغدغه‌های بومی استرالیایی را داشته باشد. ممنوعیت تحمیلی بازگشت ماگویچ تنها جنبه جزایی ندارد، بلکه امپریالیستی هم هست: افراد را می‌توان به استرالیا فرستاد، اما این افراد حق «بازگشت» به جامعۀ بزرگشهری را ندارند، زیرا همانطور که داستان دیکنز شهادت می‌دهد، این داستان چهره‌های سلسله مراتب بزرگشهر را به دقت طرح ریزی، تبیین و در جای خود قرار داده است. لندن، کلان‌شهرِ خوبان است و استرالیا، زباله‌دانی آن. ✍🏻 #سیدزهیر_غنایی –تحریریه بهانش ✏️@bahanesh

#آفلاین #رایگان #اربعین #نویسندگی ✅ مرکز آموزش‌ های کاربردی دفتر تبلیغات اسلامی باهمکاری خانه بهانش برگزار می کند. 🖌 کارگاه مجازی نویسندگی و خلق جهان اربعین 👤 مدرس: جناب آقای سیدمحسن امامیان (نویسنده اولین رمان اربعینی «اربعین طوبی»، پژوهشگر، مترجم) سرفصل‌های کارگاه: ▫️ نویسندگی و کامل گرایی ▪️ تمرین کلمات و جمله سازی ▫️ تفاوت داستان و روایت همراه تمرین درخت واژه ها ▪️ تجربه زیسته 1 با تمرین در تا در ▫️ تجربه زیسته 2 تمرین تداعی خاطرات ▪️ تداعی تصویری (دریچه ای برای بهتر دیدن) ▫️ تداعی موسیقایی (گوش شنوا در خدمت نوشتن) ▪️ کارکرد اشیا در متن ▫️ شخصیت و شخصیت پردازی ▪️ دیالوگ و دیالوگ نویسی 🔸 به صورت آفلاین همراه با صدور گواهینامه معتبر ⌛️ مهلت ثبت نام: 10 مرداد 1405 🔻 ثبت نام در سایت مرکز آموزش‌های کاربردی 🌐 edu.balagh.ir/courses/qom/0NqfMYi986UhcEKa5Zi7HaRFClthL00j8Pfz_v9lBz4/item 🔹 خانه بهانش 🆔 @bahanesh 🔹🔹🔹🔹🔹🔹 ✔️ مرکز آموزش های کاربردی دفتر تبلیغات اسلامی 💠 https://eitaa.com/joinchat/315686930C4d8d228136

📌 علاقه‌مندی‌های من ✍🏻 #رهبر_نویسندگان 📔 خون دلی که لعل شد 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📻 اینجا پایان روایت بدرقه اوست ولی جای خالی‌اش همیشگی است... اپیزود آخر: «یک نبودن همیشگی» ✍🏻 و 🎙️ریحانه مروتی –تحریریه بهانش #پادپخش 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 از شراره تا شعور 📌 بخش ۲/۲ و دوست‌ داشتن؟ دوست‌ داشتن اصلا چیز کمی نیست. دوست‌ داشتن اگر بر شناخت بنا شود، اگر از احترام عبور نکند، اگر در بستر «زمان» خودش را ثابت کند، می‌تواند مؤدب‌ترین صورت محبت باشد. دوست‌ داشتن، آن‌جایی که هوس نیست و عادت نیست و معامله نیست، تمرین خروج از خود است. نه با سروصدا و آتشفشان؛ با دوام. با ماندن. با دیدنِ دیگری چنانکه هست، نه چنانکه ما به کارش داریم. آدم خام، محبوب را می‌خواهد چون چیزی از کمبود خودش را در او جبران می‌کند. آدم پخته، محبوب را دوست می‌دارد چون در او پرتوی از کمال دیده است. فرق این دو، فرق تصاحب است با تشرف. دوست‌ داشتن حقیقی، اگر در جان آدم دوام بیاورد، کم‌کم از سطح ذوق و سلیقه عبور می‌کند و وارد قلمروی شدن می‌شود. دیگر فقط این نیست که: «من او را می‌خواهم.» این است که: «من در این خواستن، دارم چه می‌شوم؟» این سؤال مهمی است. ملاصدرا اصلا همین‌جا خانه دارد: در شدن! در اینکه جان، ایستا نیست. آدمی هر لحظه در حرکتی درونی است؛ یا رو به شدت وجود، یا رو به فرسودگی. پس محبت هم با جان حرکت می‌کند. اگر جان بالا برود، محبت از تملک به تکریم می‌رسد. اگر جان فروبپاشد، محبت هم از معنا تهی می‌شود و می‌افتد به دست خودخواهی. پس عشق و دوست‌داشتن، دو کشور جدا نیستند که مرز بسته باشند. دوست‌ داشتنِ پاک، اگر در مسیر کمال بیفتد، می‌تواند نردبان عشق شود و عشق حقیقی، اگر از جنس حقیقت باشد، ناگزیر در صورت دوست‌ داشتن پایدار ظاهر می‌شود: در وفاداری، در مراقبت، در صبر، در فهم، در طاقت آوردن رنج رشد. عشقی که هیچ نسبتی با مسئولیت ندارد، بیشتر به تب شبیه است تا به آفتاب. کار عشق، دریدن پرده است. کار دوست‌ داشتن، ساختن پسِ پرده. عشق، «من» را می‌شکند. دوست‌ داشتن، «ما» را تربیت می‌کند. و آدم، اگر بخت این را داشته باشد که اسیر ابتذال احساس نشود، می‌فهمد که این دو در نهایت، نه رقیب‌اند و نه بدل هم. یکی بی‌دیگری یا به آشوب می‌رسد یا به خشکی. عشق، اگر در دوست‌ داشتن ته‌نشین نشود، می‌سوزد و تمام می‌شود. دوست‌ داشتن، اگر از شراره‌ی عشق بی‌نصیب بماند، می‌تواند مؤدب و مفید و حتی نجیب باشد، اما آسمانِ جان را جابه‌جا نمی‌کند. حکمت ماجرا شاید همین باشد: آدم، اول با حال تکان می‌خورد؛ اما با کمال ماندگار می‌شود. ✍🏻 محمدحسین نجفی –تحریریه بهانش #یادداشت 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل 🛤️ 📖 تکه‌هایی از یک کل منسجم 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh