🔰 هنر متعالی در بیانات امام خمینی (ره) (قسمت سوم) 🔸 حضور موثر در عرصه های فرهنگی نیازمند تربیت نیروهای معتقد است. برای تبیین آرمان‌ها و ریل‌گذاری مسیر حرکت جامعه، با زبان هنر، ابتدا باید هنرمندانی تربیت شوند که خود به ان آرمان‌ها باور قلبی داشته باشند و اراده‌شان این باشد که برای تحقق اهداف الهی، و پایه ‌گذاری فرهنگ اصیل ایرانی اسلامی کار کنند. فلذا پرورش هنرمندان متعهد رسالتی است که باید همواره در نظر داشته باشیم. «مدت‌ها باید زحمت بکشیم و باور کنیم که خودمان دارای یک فرهنگ بزرگ انسانی با ارزش‌های اسلامی هستیم و اگر امروز کمبود نیروی انسانی هست به‌ خاطر همین است که افکار به آن طرز تفکر عادت کرده بود. «۱» 🔹 هنر متعالی، که همان هنری است که فراگیری اصول و قواعد آن برای هنرمندان ضروری است، همانند ودیعه ای از جانب خداست. لذاست که هنرمند متعهد می‌بایست با هنر خود جامعه را به سوی سعادت و حیات طیبه رهنمون سازد. هنرمند باید بداند که ماموریت او میتواند سرنوشت جامعه را مشخص سازد، و «هنرمندان تنها زمانی می‌توانند بی‌دغدغه کوله بار مسئولیت و امانتشان را زمین بگذارند که مطمئن باشند مردمشان بدون اتکا به غیر، تنها و تنها در چهارچوب مکتبشان، به حیات جاویدان رسیده‌اند. 🔸 این هنرمندان، که همان هنرمندان مکتبی و تربیت یافتگان اسلام و انقلابند، باید به آن جنبه از هنر که به جنگ با سلطه‌‌ی ستم‌کاران می‌پردازد، اهمیت دهند. «باید به هنری پرداخت که راه ستیز با جهانخواران شرق و غرب، و در راس آنان امریکا و شوروی، را بیاموزد. «۲» 🔻 این گونه است که هنر، به عنوان ابزاری قوی که بر روح و فکر آدمی اثر‌گذار است، رسالت خود را برای به سعادت رساندن جامعه انجام می‌دهد. رسالت رساندن جامعه به استقلال و جدایی از وابستگی به ابر‌قدرت‌ها. «۳» 🔺 🎙️ امام خمینی (ره) 🗓️ ارجاعات: «۱» سخنرانی در جمع مسئولان وزارت فرهنگ و ارشاد، ۱۷ آبان ۱۳۶۲ «۲» پیام به هنرمندان و خانواده شهدا (تجلیل از هنر و هنرمندان متعهد)، ۳۰ شهریور ۱۳۶۷ «۳» سخنرانی در جمع اعضای انجمن اسلامی صدای جمهوری اسلامی (نظارت بر برنامه‌ها)، ۲۵ خرداد #رهبر_نویسندگان #نویسنده_متعهد 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

💠 #خودمونی 💬 چندی پیش با دوستی که در آلمان مشغول تحصیل است گفت‌وگو می‌کردم. از فضای علمی دانشگاه‌هایشان برایم می‌گفت و من واقعاً متعجب شدم. بیش از همه وقتی بود که فهمیدم رابطه‌ای جدی با هگل ندارند؛ گویی هگل را بیشتر متفکری تاریخ‌گذشته می‌دانند. این برایم عجیب بود، چون همیشه حس می‌کردم زبان جهان امروز هنوز از میان گفت‌وگوهای همین فیلسوفان می‌گذرد. 📜 حیرتم زمانی بیشتر شد که در میانه‌ی بحث‌ها از «لوح محفوظ» و نسبت آن با زبان صحبت کرد. برایش تقسیم فقه به اکبر و اوسط و اصغر را فرستادم و این بخش برایش بسیار جذاب بود. همان‌جا بهتر فهمیدم که احیای تراث فقط مسئله‌ای درونی یا طلبگی نیست؛ در بعضی فضاهای علمی جهان واقعاً مورد توجه و نیاز است. 🌍 به‌نظرم جهان جدید، در عمق خود، هنوز دنبال حقیقت است با اینکه می‌داند حقیقت هیچ‌گاه به‌طور کامل به دست نمی‌آید. شاید همین نرسیدن است که جهان را زنده نگه می‌دارد؛ چون اگر رسیدن قطعی بود، معنا تمام می‌شد. در میان این جست‌وجو، انسان‌هایی هستند که می‌خواهند با جهان دیالوگ کنند، نه اینکه فقط آن را تماشا کنند. ♻️ از سکوتی که زبان‌های انسان از آن پدید آمد، دوباره به سکوت بازمی‌گردیم. میان این دو سکوت، عرفان، فلسفه، اصول و منطق شیعه ظرفیت‌هایی‌اند که می‌توانند در مقیاس جهانی الهام‌بخش باشند. حقیقت‌ها، هرچند در کثرت پراکنده‌اند، در نهایت به یک واحد می‌رسند. ⚡ قصد ندارم آن جهانی حرف بزنم؛ سخنم درباره‌ی جهانِ کثرات است جهانی که از همین تجربه‌های کوچک ساخته می‌شود. تجربه‌هایی که اگر درست دیده شوند، راه‌هایی فراتر از درس و دانشگاه نشان می‌دهند. ✍🏻 جواد جعفری #یادداشت_اختصاصی #روایت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل ✨ عشق، ادبیات، تازگی #عاشقانه‌ها 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

💠 نتایج تازه‌ترین نظرسنجی «فرهنگ کتابخوانی در ایران» (آبان ۱۴۰۴) 🔸 ۲۱.۲ درصد از کتاب‌خوان‌ها، بیشترین مطالعه خود را به رمان و داستان اختصاص می‌دهند؛ پس از آن کتاب‌های تاریخی (۱۵.۴ درصد)، روانشناسی و تربیتی (۱۴.۷ درصد) و کتب تخصصی (۱۴.۵ درصد) قرار دارند. 🔹 علاقه به کتاب کاغذی همچنان پررنگ است: ۵۲.۴ درصد افراد، بیشتر کتاب‌های چاپی و کاغذی مطالعه می‌کنند. 🔸 بیش از نیمی از مردم (۵۸.۹ درصد) اظهار کرده‌اند کتاب نمی‌خوانند. 🔻 طبق این نظرسنجی، مردم به‌طور متوسط ۷۰ دقیقه در روز در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های مختلف، آنچه را که متن علمی می‌نامند، می‌خوانند یا مستند علمی نگاه می‌کنند. 🔺 📋 پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات #کتابخوانی #گزارش 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🖋️ دلیری جان و دلبری قلم 🧠 نوشتن، آن روی سکۀ اندیشیدن است و اندیشیدن، یعنی روی پای خود ایستادن، و فقط آدم‌های بالغ می‌توانند روی پای خود بایستند. پس نویسندگی، در رهن بلوغ فکری و روحی است و هیچ کس در کلاس‌های نگارش و ویرایش، بالغ نمی‌شود. آداب و قواعد نویسندگی، اصل نوشتن را به کسی نمی‌آموزد. 🏜️ نوشتن بدون اندیشیدن، مثل شنا کردن در ساحل است. برای شنا کردن باید دل به دریا زد. در ساحلْ تنها می‌توان شن‌بازی کرد. وقتی نمی‌اندیشی، فقط می‌توانی حرف‌هایی را که شنیدی یا خواندی، بازگویی؛ گیرم قدری بهتر از دیگران. اما کار قلم، پخش زنده است، نه لب‌خوانی یا بازپخش. 🌱آیا شما زندگی خود را بهتر و زیباتر تعریف می‌کنید، یا زندگی دیگران را؟ حرف دل خودتان را بهتر می‌زنید یا حرف دل دیگران را؟ قلم‌‌ عاریتی، جز زحمت نمی‌افزاید و همچون آبی که از ناودان می‌ریزد، «همسایه در جنگ آورد.» بر خلاف بارش باران از آسمان که طراوات می‌افزاید و «باغ صدرنگ آورد.» 🌌 آسمان شو، ابر شو، باران ببار ناودان بارش کند نبْوَد به کار آب باران باغ صدرنگ آورد ناودان همسایه در جنگ آورد ☝🏻 قواعد و اصول و ظرافت‌های قلم، هیچ کس را نویسنده نکرده است؛ چنان‌که آشنایی با همۀ قواعد رانندگی، برای اتومبیل‌رانی در خیابان‌ها و جاده‌ها کافی نیست. نویسنده‌ای که افکار و اندیشیده‌های دیگران را نشخوار می‌کند، هرگز آن نیرو و توان را ندارد که دل‌ها را برانگیزد یا مغزها را دگرگون کند. به‌طور میانگین از هر صد نفری که دست به قلم می‌برند، یکی دست در انبان خود دارد؛ مابقی چشم به دست این و آن دوخته است. ⛲ از هزاران تن یکی زان صوفی‌اند مابقی در دولت او می‌زیند پس فقط اندیشنده می‌تواند نویسندۀ ماهری باشد، و اندیشیدن، به چیزی به اندازۀ شجاعت نیاز ندارد. شجاعت فکری، گوهری است نایاب، و سخت‌تر از هر فضیلتی که می‌شناسیم؛ اما آنگاه که این چشمه جوشیدن گیرد، دیگر سر ایستادن ندارد و پی در پی می‌‌آفریند و خشت‌خشت بر کاخ معرفت می‌افزاید. 🕊️ دلیری در عرصۀ فکر، غل و زنجیر را از دست و پای روح برمی‌دارد و مرغ جان را تا آسمان آزادگی به پرواز درمی‌آورد. جان دلیر است که قلم را دلبر می‌کند و زَهرۀ شیر است که اندیشه را زُهرۀ تابان. دیدۀ سیر است مرا، جان دلیر است مرا زَهرۀ شیر است مرا زُهرۀ تابنده شدم   ✍🏻 استاد رضا بابایی #راهنمای_نویسندگی #نویسندگی_خلاق ✿📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 سرِ تسلیم به بهانه‌ی فرسته‌ای خطا ✍🏻 #یادداشت_دبیر 🔸 چند روزی است باران تگرگِ خشم -که از جنسِ مِهر نبوده- بر بامِ دلمان می‌کوبد. پیش از هر سخن، در برابر این خشمِ برحق، سر فرود می‌آوریم و بر یخِ زبان، این را می‌پذیریم: راست می‌گویید. 🔹 تذکرةالاولیای عطار، چراغِ روشنی است در هزارتوی تاریکِ تاریخِ این سرزمین. ما از شوقِ این میراث، جرعه‌ای چشیدیم، ولی از تلخیِ همزبانی ناخواسته با متنی که باورمان را برنمی‌تابد، غافل ماندیم. قصور ما بود که این گذرگاهِ خطرناک را ندیدیم. 🔸 اما این پوزش، روی دیگری هم دارد. آنجا که دوستی فرموده: «آتش بکشید به آن علمی که...» باید گفت: علم را، حتی وقتی برای شناخت «دیگری» است، نمی‌توان به آتش کشید. تذکرةالاولیای عطار، کلافی از نور است در تاریکی‌های تاریخ؛ سندِ عرفانِ اسلامی. انتشار بخشی از آن، تأیید نیست؛ پنجره‌ای است به وسعتِ آسمان. 🔹 ما شیعه‌ی علی(ع) هستیم. اما این تشیع، به معنای بستن چشم بر صفحات تاریخ نیست. شیعه‌ی ما، شیعه‌ی «حکمت» است. و حکمت، گمشده‌ی مومن است، هر کجا که باشد، آن را برمی‌گیرد. 🔸 همان‌گونه که نقد، تیغِ تیزِ اصلاح است، نرمیِ زبان نیز ابریشمِ حقیقت را نرم‌تر می‌کند. همان دلیری که خطا را نشانمان می‌دهد، با نفسِ آرام، در جان می‌نشیند و می‌ماند. 🔹 این اتفاق برای ما زنگِ بیداری بود. قول می‌دهیم در ادامه‌ی راه، با چشمانی بازتر، بر سرِ سفره‌ی ادبیات کهن بنشینیم، مغزِ گندم را برگیریم و پوسته‌ها را با احترام به کناری نهیم. از همه‌ی شما که ما را به بصیرت می‌خوانید، بی‌نهایت سپاسگزاریم. #تعاملات 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل 🔺فیلترینگ درمان نیست! 🎙️ مهدی ایزدی (عضو باشگاه نویسندگان بهانش) 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🙋🏻 سلام به رفقای درجه یک بهانشی حالتون چطوره؟ چه خبر؟ 🫣 فکر کنم یادتون رفته ما ناشناس‌هم داریما. حرفی، سخنی؟ 🕊️ منتظر پیام‌هاتون هستیم. 🔗 https://daigo.ir/secret/2811666419