خيلى رک بگم،
تحصيلات كه هيچی،
جايگاه شغلى هم شعور نمياره،
همه چیز برمی‌گرده به دو چیز :
ذات و سفره ای که سرش بزرگ شدى.
یه جایی می‌رسه
که نه دلت می‌خواد برگردی،
نه می‌تونی ببخشی..
فقط می‌مونی و یه عالمه حرف
که دیگه هیچ‌وقت بهش نمی‌گی.
منِ بی تو .
تا حالا پینم بودی،
ولی از این به بعد
حتی ک•رمم نیستی.
دیگه نه دلم برات تنگ میشه،
نه منتظرت می‌مونم.
منِ بی تو .
دست و پای الکی نزن، حیف ذهنت که درگیر باشه، حیف قلبت که سنگین باشه، حیف چشم‌هات که خواب نره، حیف دستت که بلرزه، حیف زانوهات که بخواد سست شه، هیچی مهم‌تر از آرامش و خوشحالیت در لحظه، در دقیقه به دقیقه‌ای که زندگی میکنی نیست، در آخر چیزی که سهم تو باشه سمتت میاد، موندی میمونه و رفتنی هم میره.
منِ بی تو .
شاید باورتون نشه ولی بعضی از آدم‌ها با کسی رابطه ندارن، هیچ کراشی هم ندارن، دوست اجتماعی جنس مخالف ندارن، از یه اپ به اپ دیگه اسکرول میکنن، بدون اینکه کسی باشه باهاش حرف بزنن، سرکار میرن، برمیگردن خونه غذا میخورن، ورزش میکنن، میخوابن و روز بعد دوباره مثل من سرکار میرن، آخرش هم توی جامعه بهمون پسوند لاشی میزنن.
منِ بی تو .