همین الان یکی داره قضاوتت میکنه، یکی دیگه هم ازت الهام میگیره؛ در حالی که هیچکدوم واقعاً تو رو نمیشناسن.
منِ بی تو .
همیشه یه حسی دارم انگار هر لحظه ممکنه ترکم کنن؛ انگار اگه مدام جالب و جذاب و بینقص و خوشمشرب نباشم و همیشه واکنش درست و کاملی نشون ندم، همه طردم میکنن. انگار باید همیشه یه چیزی رو «اجرا» کنم و خودمو ثابت کنم تا ثابت کنم که لیاقت بودن دارم.
منِ بی تو .
بذارین یه حقیقت رو براتون روشن کنم:
«مثل پرنسس رفتار کردن» فقط این نیست که برات کادوهای گرون بخره.
یعنی نذاره با دلخوری یا ناراحتی بخوابی، حرفات رو بشنوه، باهات با ملاحظه و لطافت رفتار کنه، بهت احترام بذاره و وقتی بفهمه یه چیزی اذیتت میکنه، رفتارش رو تغییر بده.
منِ بی تو .
از «وای نمیتونم صبر کنم بزرگ شم» رسیدن به «دیگه بریدم از این زندگی» احتمالاً یکی از تلخترین و واقعکنندهترین بخشهای بزرگ شدنه.
منِ بی تو .
رقابتی در کار نیست. من عاشق اینم که خودم باشم و حتی از این فکر که شبیه یه نفر دیگه به نظر برسم هم خوشم نمیاد.
منِ بی تو .