همیشه برام سوال بوده...
اینایی که میرن راهیان نور و همش تو اون فضای معنوی ان چرا همش باید گریه کنن؟
دوست داشتم تجربه ش کنم ولی از اینکه مداااام تو کل سفر حتی اتوبوس بخوان برات مداحی بزارن رو مخم بود...
یجورایی افراط میدیدمش
.
.
.
.
.
.
.
.
سال سومیه ک راهیان جنوب میام. هر سه سال افتاده تو اعیاد شعبانیه بچه ها تواتوبوس فقط دست میزنن و کل میکشن😂
کل تصوراتم رفته رو هوا...
فکه شمالی(همین عکس) که یادمان حسن باقریه هم بهم ثابت کرد همه جا که نباید رفت برا گریه!
اینجا اسمش روشه جایگاهی برای تفکر محاله اینجا به آینده فکر نکنی ، به نحوه عمل کردن تو حوزه کاری خودت... به زندگیت
اصلا به اینکه چرا به دنیا اومدی!
جالبه اینجا کسی گریه نمیکنه... کسی ام روضه نمیخونه
همه محون تو شخصیت حسن باقری و انگار میخوان ازش الگو بگیرن:)
تجربه شماره ۲:
هیچوقت نصف شب از دکه های هویزه سمبوسه و فلافل نخورید با سس مخصوصشون...
چون حتی هندیام نمیتونن شدت تندیشو تحمل کنن🚶♀🚶♀