در دوره قرن ۱۲ تا ۱۶ میلادی، گارگویل ها در معماری های سبک گاثیک(یا همون گوتیک) رواج زیادی داشتن، معروف ترین نمونه کلیسای "نوتردام" در پاریسه، با بیش از ۵۰۰۰ گارگویل اون هم هرکدوم منحصر به فرد. حالا جنس گارگویل ها از چیه؟ اون ها رو از سنگ آهک یا ماسه سنگ می‌تراشیدن. به چه صورت؟ همونطور قبل تر ذکر کردم، به شکل هیولا! اما چرا به شکل هیولا؟ برای ترسوندن ارواح خبیث و دور کردن شیطان، ابلیس، لوسیفر یا هرچیزی که شما صداش میزنید و همچنین برای یادآوری عذاب جهنم به گناهکارانی که وارد کلیسا میشدن.

و اما نماد شناسی گارگویل ها : مبارزه با شر؛ حضور اونها بر روی دیوار کلیسا، یعنی اینجا محلی امن هست. گناه و عذاب؛ چهره‌های زشت و خندان گارگویل‌ها، یادآور سرنوشت گناهکارانه مرز بین دو جهان؛ گارگویل روی لبه‌ی بام، میانِ زمین و آسمان، میانِ انسان و فرشته، میانِ زندگی و مرگ ایستاده.

همونطور که قبل تر گفتم، گارگویل ها کاملا واقعی هستند. اما از نظر اساطیری، خیر؛ منتها این وسط یک حقیقت عجیب وجود داره. در قرون وسطا مردم معتقد بودن که گارگویل ها میتونن حرف بزنن. اما فقط وقتی باد شدید میوزه و از گلوشون عبور میکنه، تنها یک صدای جیغ یا ناله طور در میاد که هیچ دلیل "جادویی" ای نداره. یه اتفاق کاملا نرمال و منطقیه.

جنس بدنشون از سنگ آهک متخلخل ساخته شده تا آب رو جذب کنه(bro what?) وزنی حدودا ۳۰۰ تا ۵۰۰ کیلوگرم (در حالت سنگ) دارند، ولی شب‌ها که زنده می‌شن، وزنشون به ۵۰ کیلو کاهش پیدا می‌کنه تا بتونن پرواز کنن چون در غیر اون صورت تقی میوفتن و خرد و خاکشیر میشن. غشایی شبیه خفاش، با استخوان‌هایی از جنس کوارتز سیاهی که در نورِ ماه می‌درخشن دارن، برای بال هاشون. چشمانی در روز بسته و سنگی، در شب، قرمز درخشان (با دید حرارتی و اشعه‌ی فرابنفش) دارند. می‌تونن از فاصله‌ی ۱۰ کیلومتری، یک پشه رو ببینن! چهار ردیف دندان نیش بُرنده، ولی نه برای خوردن؛ بلکه برای دریدن انرژی منفی از بدن انسان‌های ترسیده دارند همراه با چهار انگشت با چنگال‌های جمع‌شونده که می‌تونن به سنگ یا چوب فرو برن. حالا قدرت های جادوییشون(به جز اونایی که پیش تر بیان کردیم) چیه؟ توانایی ذهن‌خوانی محدود؛ فقط می‌تونه ترس و دروغ رو از ذهن انسان بخونه (نه افکار معمولی) به همین دلیل، دروغگوها رو از فاصله ای دور بو می‌کنه سنگ‌سازیِ فوری؛ با لمس هر شیء، می‌تونه اون رو در عرض سه ثانیه به سنگ تبدیل کنه (اما فقط تا نیمه‌شب) بازسازی سنگ؛ می‌تونه تَرَک‌های دیوار یا مجسمه‌های شکسته رو با خون خودش ترمیم کنه (خونش سفیده و مثل شیر می‌مونه) نهان؛ یعنی چی؟ یعنی می‌تونه صدای بال زدنش رو کاملا خفه کنه تا مثل یه شبح حرکت کنه جیغ های فرابنفش؛ کر کننده، مثلا وقتی با یه خون‌آشام درگیر میشن با یک فریاد می‌تونن کاری کنن که از گوش های خون‌آشام رو به روشون خون بیاد. حالا روابطشون با موجودات دیگه چیه؟ آیا همینقدر رو مخ و آزار دهنده ان؟(که البته بشینید سر جاتون ببینم، همین گارگویل ها ازتون محافظت میکنن خیر سرتون) با یونیکورن‌ها کاملاً متضاد هستند. یونیکورن نماد پاکی و نور و گارگویل نماد سنگینی و تاریکی. ولی هر دو از حق محافظت می‌کنن، اما با سلاح هایی متفاوت (یکی با شفا، یکی با ترس) با اژدهایان دشمنان خونین هستند. اژدهایان گارگویل‌ها رو "سنگ بی‌جون و مزاحم" می‌دونن و سعی می‌کنن با دمشون اونا رو از بام پرت کنن(چقدر زیبا و محبت آمیز واقعا) با پریان؟ اوه عزیزم پری ها از گارگویل‌ها مثل چی می‌ترسن؛ ولی گارگویل‌ها اونا رو جدی نمی‌گیرن (چون خیلی کوچیک و بی‌آزارن و رسما در چشم گارگویل ها حکم مورچه رو دارن در این حد بی اهمیتن) و با اهریمنان...گارگویل‌ها اونا رو شکار می‌کنن. شیاطین از مجسمه‌هایِ گارگویل فرار می‌کنن، چون گارگویل ها می‌تونن اونا رو با چنگال بدرن و به سنگ تبدیلشون کنن.

حالا بریم سراغ چرخه زندگیشون. گارگویل‌ها تولیدمثل نمی‌کنن. اونا از سنگ کهنسال و در شب طوفانی متولد می‌شن. وقتی صاعقه به سنگ آهک مخصوص می‌خوره و صدای ناقوس کلیسا همزمان به گوش برسه، سنگ شکافته می‌شه و یه گارگویلِ نوزاد بیرون میاد. تا ۱۰۰ سال اول، گارگویل در روز و شب سنگ می‌مونه و در خواب به سر میبره. فقط در شب‌هایِ ماه‌گرفتگی، چشمهاش رو باز می‌کنه و به دنیا نگاه می‌کنه(اینجوریه که hmmm, who the fuck are they? Idc I just want to sleep) اما بعد از قرن اول، دیگه بلاخره هر شب زنده می‌شه و شروع به محافظت از محیطِ اطرافش می‌کنه. دقت داشته باشید اینا همه از دید افسانه ای هستند. در واقعیت صرفا چندتا سنگن که با شکل های هیولایی تراشیده میشن در آخر اینکه چرا گارگویل ها خندانن؟(مدام از این سوال میپرم به یک سوال دیگه، عذر خواهم) در قرون وسطا، معماران معتقد بودن که خنده‌ی گارگویل، ترس شیطان رو بیشتر می‌کنه! چون شیطان از شادی و خنده‌ی پاک بی‌زاره. به همین دلیل، بعضی گارگویل‌ها با دهانی باز و خنده‌ای شیطانی تراشیده شدن تا هم آب بارون رو خالی کنن، هم روح شیطان رو فراری بدن.

اینم مالئوس کوچولو درحال نواختن ویالون برای گارگویل های عزیزش:(

You btw =>