برای همین که درس بدهد: راه،
راه لحوق است؛ باید دل داد و ملحق شد...
کنارهها که ایستادند و نرفتند، باختند؛
آنها که با پای خود رفتند،
حجلهی فراق ساختند؛
آنها که گرفتار زلف یار شدند و
دل به دریای چشم محبوب دادند و
بیقرار جذبهی دلدار شدند،
تاختند و تاختند و تاختند...
فقط حواست باشد وقتی صحبتِ سهساله
میشود، یادت برود دخترها باباییاند..
اگر هم یادت نرفت، فراموش کن که
سر، روی نیزه بود و رقیّه، روی مركب...
اگر هم یادت نرفت، فراموش کن که سر را
به تنور خولی دادند، اما به آغوش رقیّه، نه...
اگر هم یادت نرفت، فراموش کن دختران یزید
در خواب بودند که پدرشان با خیزران به لبِ
بابای رقیّه زد...
فقط یک چیز را خوب به یادت باشد؛
عشقهای صورتی اگر با وصل، آرامآرام
فراموش میشوند، عـشـقهای سـرخ، با
وصال، خاموش نمیشوند؛ که تازه زبانه
میکشند، میسوزانند و از هرچه غیرِ
محبوب، پاک میکنند!
اگر خیلی دلداده باشی، آن قدر تو را پاک
میکنند که ناگاه از کنج خرابه پر میکشی؛
درست وقتی جسمت شبیه حضرت مادر شده، میروی و میروی و تماماً حسین میشوی...
آنوقت از تو، تنها خيال مناجاتهایی میماند
که شبها با پدر داشتی...
یکروز بودم یاسِ باغِ آرزویت؛
حالا بیا با خود ببر نیلوفرت را...
چند خطی که خوندید،
گـزیـدهای بود از کـتاب #نور_خدا ؛
روضهی سیویکم، «صـنوبرِ خمـیده».
این چند دقیقه سوگواری و هماندوهی،
قبول باشه از دلای غمزدهتون...
برای هم دعا کنیم!
بـرتـرینآرزو از مدتها پیش، به فکرِ
این تـابسـتون که با روزهای عـزاداری
امامحسین علیهالسلام همزمان شده،
بـوده؛ و برای هـمـراههای درجـهیک و
پایهش، یه برنامهی ویژه تدارک دیده...
ولی اول بگید حدستون چیه در موردش؟