اثری که تنهایی بر غم داره مثل ریختن نفت روی شعله آتیشه.

چه بسا غربت یعنی همین

کوتاه ترین داستان غمگین: "شام سوپ‌ داریم."

از اینجا ببعد محرم و بعد از اون صفر _غیر از چند روز منتهی به اربعین- مثل هوای ابری میمونه دلگیره، نه بارون میاد سبک شی، نه آفتاب میزنه که دلت باز شه. کاش حداقل یه ده روز دیگه ام عزاداری میکردن آدم میرفت میشست تو مسجد از تنهایی درمیومد.

خلاصه که ابری ایم کیومرث

روزای خوب کانال همون روزایی بود که راجع به فیل فودن و زنش صوبت میکردیم اینجام دیگه بدرد نمیخوره.

یه دختره تو کانالش به مدرسه سلام کرده بود با یه عکس تو آینه و ناخون های بلند یاد دوران دبیرستان خودم افتادم خیلی فضای سمی بود ورود به طبقه دوازدهمی ها ممنوع بود گوشی ازت میگرفتن حسابت با کرام الکاتبین بود. بعد تازه یادمه یه بار دم عید ناخونام برا عید بلند کرده بودم معاونمون اومد ناخونا رو ببینه از ترس جمع شدیم دم سطل آشغال ناخونامون گرفتیم. سیبیل و ابرو و اینارم که نگم براتون تازه یه مدرسه دولتی معمولیم بودیما ازین اسلامی مسلامیا نبود.

ولی با همه اینا هنوز حاضرم برگردم اون دو سالی که کرونا مدرسه رو ازم گرفت بگذرونم. احتمالا یکی از قشنگ ترین بازه های زندگیم همون دبیرستان نصفه نیمه بود. دلم تنگ شده:(

منظورم واضح بود دیگه؟ ینی برگردم برم دبیرستان تباهم خودتونید. چخه

من خیلی برای بزرگ شدن صغیر غیر ممیزم. همین دیروز یه نفر ازم پرسید کلاس چندمم.

این سوال تا حوالی سی سالگی فک کنم باید جواب بدم خیلی دارم با بیبی فیس بودنم حال میکنم. اینکه بیبی فیس نیستم و صرفا شبیه نوجوانان هستم هم به شما ربطی نداره.