:)))) نشنیده بودم این یکی رو. ولی یه جوری دارن در مذمت سهمیه‌ش می‌گن الان منم حس می‌کنم اون سهمیه نداشت من دانشگاه تهران بودم

"فوَقَفَ العَبّاسُ مُتَحَیّراً"

معتقدم که کلمات حلقه‌های وصل انسان ان. ممکنه من با ذکر مصیبت و روضه‌های باز گریه‌م نگیره اما یه جمله ساده، یه بیت شعر یا یه نوای خاص من رو به گریه بندازه. من معتقدم که انسان جایی که گریه میفته که هرچند کم، اما قلبش و روحش تا حدی به حقیقت ماجرا وصل و نزدیک می‌شه و عبارات و ابیات و کلمات، در ایجاد این اتصال کمک می‌کنن.

نقل شده از مرحوم فاطمی نیا که ایشون از روضه حضرت علی اصغر اجتناب می‌کردن و فرمودن اگر بر این ماجرا تمرکز کنم می‌میرم. و واقعا هم همینه انگار اگر این اتصال از یک حدی عمیق‌تر یا طولانی‌تر بشه انسان از غم خواهد مرد.

یعنی انگار ما بیشتر از اینکه بر چیزی که می‌شنویم گریه کنیم، به میزانی گریه می‌کنیم که شنیده‌هامون مارو به حقیقت و اصل ماجرا نزدیک کنن و سوق بدن. و اینطوریه که شما می‌بینید بعضا بزرگان، با صرف شنیدن نام "حسین" منقلب می‌شن. انگار همین یه کلمه برای این اتصال کافیه

آب آنقدر که دست بشوید ز جان نداشت.

▪️اظهار وفاداری یاران در شب عاشورا مرحوم آیت الله فاطمی نیا (ره): حضرت سیدالشهداء(ع) شب عاشورا به اصحابشان فرمودند: "این قوم به دنبال من هستند ، بیعتم را از شما برداشتم ، شبانه از اینجا بروید." اول حضرت ابوالفضل (ع) برخاستند و فرمودند: "والله ما شما را ترک نمی‌کنیم، ما آمدیم جانمان را فدا کنیم ، مرگ در مقابل عظمت شما چیزی نیست" به دنبال ایشان جناب زهیر برخاست و فرمود :"یا بن رسول الله به کجا برویم؟! والله اگر مرا قطعه قطعه کنند و بسوزانند و بر باد دهند ، تو را ترک نمیکنم" جناب مسلم بن عوسجه بلند شد و فرمود :" ای پسر رسول خدا والله اگر مرا ریز ریز کنند و بسوزانند و دوباره زنده کنند و این کار را هزار بار با من بکنند ، از تو جدا نخواهم شد و دست بر نمیدارم" و بدین ترتیب اصحاب نسبت به حضرت اباعبدالله (ع) اظهار وفاداری کردند. 📚کتاب "صبح قیامت" / ص ۳۴ (گزیده ای از گفتارهای عاشورایی مرحوم استاد فاطمی نیا) @fateminia

تاریخ امانت‌دارِ فریاد ((هل من ناصر)) حسین است و فطرت، گنجینه‌دار آن... و از آن پس، کدام دلی است که با یاد او نتپد؟

هیچ پرسیده‌ای که عالم شهادت، به چه شهادت می‌دهد که نامی این‌چنین بر او نهاده‌اند؟

مضطر _حسن روح‌الامین

سلام آقای پر درد صبور