درواقع مثلا من معتقدم که آراستگی اینجوریه که همون حداقلی که شما لزوما باید در پوشش داشته باشید به بهترین نحو باشه. یعنی مثلا درسته که من آرایش نمی‌کنم و بعنوان یه محجبه ساده لباس می‌پوشم. ولی بهرحال من باید این مانتو روسری چادر رو تنم کنم و از خونه برم بیرون. همینا رو تو متناسب‌ترین نوع خودش می‌پوشم. هم متناسب با رنگ پوست و فرم بدن خودم، هم متناسب با بقیه اجزای لباسم از لحاظ رنگ و شکل و اینا، هم موقعیتی که قراره توش ظاهر شم. مجموع این تعادل و تناسب رو من بهش می‌گم آراستگی. بدون آرایش و جلوه‌گری بصری.

وی شلوار کردی‌اش را برای خروج از خانه در دسترس قرار می‌دهد*

این از وقتی که دیدم یکی از ممبرای عطیه داره از زشتی می‌ناله تو ذهنم بود. دیگه گفتم بذار بگم و خیالتون رو راحت کنم. بخش اعظم اینکه ما از لحاظ ظاهری به چشم بقیه خوب بیایم به بخش‌هایی بستگی داره که تنظیمش دست خودمونه.

تنها جایی که خوشگلی به چشم میاد مدرسه‌ست شما دستت از همه جا بسته‌ست تهش بتونی یه عطر خوب بزنی. عطر خوبم که حیفه آدم برا مدرسه بزنه به خودش دیگه اونو هرکی خوشگله برده🗿

زشتای آراسته‌ی من چطورن

_ از بلندی‌های بادگیر

بالانس رو دیوار رو یاد نمی‌گیرم و حس می‌کنم ناتوان‌ترین انسان خاورمیانه‌ام. هروقت بالانس رو یاد گرفتم میام اینجا باهم جشن بگیریم. تا اون موقع خبری از خوشحالی نیست.

این قهرمانم که هی بچه مچه‌ها میان توش آدم احساس می‌کنه یه پیر ناتوانه

وای جوونیای جان ویک چقدر شبیه شاهرخ استخریه:)))))

الان مثلا شبکه نمایش داره یه فیلم میده ادم حس می‌کنه کریس اوانز و شاهرخ استخری توش بازی کردن

البته جای تعجب نداره من خودم پریشب یه خوابی دیدم که هم احمد مهران‌فر توش بود هم جک جیلینهال.