ببین قاعدتا اول از همه باید علت‌یابی‌ش کنی‌ به چند دلیل ممکنه روسری حرکت کنه: ۱) موهات رو شل می‌بندی و حرکت موهات باعث حرکت روسری می‌شه ۲) گیره روسری‌ت شله یا گره می‌زنی ۳) روسری سُره ۴) چادرت سر و سنگینه راه‌حل هرکدومم که مشخصه دیگه

معمولا گیره محکم ۷۰ درصد کاره یعنی شما در هرصورت اگر گیره خوب یا سوزن داشته باشی می‌تونی کار رو دربیاری اگرم خیلی دیگه سختته که چادرت رو کش بزن

📪 پیام جدید همین که تحلیل دارن خوبه. نشونه رشد فکریه. #دایگو

خیر نشونه توهم رشده. نشونه اینه که مدیا واقعا باعث شده فکر کنیم علامه دهریم و در هرررر زمینه‌ای باید اظهار فضل کنیم یعنی مثلا برای سپاه تعیین تکلیف کنیم درصورتی که تاحالا سردر دانشگاه امام‌حسین رو هم از نزدیک ندیدیم.

چقدر فکر بی‌ثمر می‌کنم لااله‌الا‌الله

امیدوارم قهوه‌ای که الان می‌خورم تا هشت صبح زورش بهم برسه. خوابیدنم مساوی با حذف درسه

اینارو ولش کنید حالا که خوابید بذارید یکم حرف بزنم.

این مقوله‌ای که من اسمش میگذارم نیمه‌شب نویسی خیلی طفلکی و قشنگه. وقتی که همه خوابن و تو داری بین افکار و نگرانی‌ها و شاید غم‌ها شنا می‌کنی و سعی می‌کنی غرق نشی؛ می‌نویسی و آدم‌ها بیدار می‌شن و با خودشون می‌گن: پسر! چقدر تنها بوده اون موقع. این تنهایی و تشویش تو نوشته‌های این ساعت ملموسن چه روی کاغذ چه توی کانال‌ها و پیج‌ها خیلی این ملموس بودن لطیفه.

می‌گفتم چند روز پیش نمی‌دونم دقیقا چی‌شد که ادمین‌های گروه زیادی از کانال‌های حزب‌اللهی بر علیه ادمین یه کانال نسبتا حزب‌اللهی دیگه شوریدند. به شخصه با اون دسته بزرگه و افکارشون موافق‌تر بودم هرچند که شاید بعضی از برخوردها برام جالب نبود اما در هرصورت دقیقا نفهمیدم چی شد که اینجوری شد و اهمیتی هم نداره‌. بحثم اینه که هر دو گروه فارغ از خوبی و بدی‌شون داعیه دین و اعتقاد و حزب‌اللهی‌گری دارن. و پسر چقدر همه چیز اینجا ترسناک می‌شه. بهرحال یکی از این دو دسته درمورد دیگری اغراق می‌کنه یا دروغ می‌گه و این خیلی مهیبه که رسانه انقدر ساده به شما قدرت نقاب زدن و نقش بازی کردن رو می‌ده. من الان درمورد اون آدم چی رو باید باور کنم؟ شماها اگر روزی کسی درمورد من چیزی بگه کدوم رو باید باور کنید؟ خیلی از اوقات به خودم می‌گم که کاش تو عصری زندگی می‌کردم که نهایت رسانه آدم‌ها نامه‌ها و روزنامه‌ها بودن‌. هوم

امشب خیلی بیشتر از هرشب نیاز به چندتا دوست‌ دارم. دوست‌‌هایی که گرد بشینیم دور هم و همزمان با حرف‌های من به فکر فرو برن و تصنعی آه بکشن و منتظر شن بالاخره ساکت شم. کاش امروز ۱۳ فروردین ۹۸ بود.

یه تایمی که با حوصله‌تر بودم میام یکم آداب اجتماعی یادتون می‌دم. بعضی کاراتون خیلی کله عصبانی کنه