تک تک اتفاقات بیرونی موجب یک جنگ درونی می‌شن. جنگی که معلوم نیست دست آخر برنده‌ش کی باشه.

بماند به یادگار از این بدرقه تاریخی

اون روز پرسیده بودین و فرصت نداشتم که بنویسم

چند روز پیش ازم پرسیدین نظرت درمورد یامین‌پور چیه. شاید وقت خوبی برای نوشتن درموردش باشه‌. اول از همه اینکه یامین‌پور قلم خیلی روانی داره، انتخاب لغاتش خیلی مطلوب و دل‌نشینه و کلا نویسنده خوبیه. بهترین کاری که ازش خوندم نخل و نارنج بود. روایتی شدیدا لطیف و مناسب با فضای داستان. مشخصا همه تعاریفم یک "اما" به دنبال خواهند داشت. اما این آدم، اصلا سفرنامه و روایت‌نویس خوبی نیست. کاهن معبد جینجا، سوگیری‌های خیلی خیلی پررنگی داره. کل تلاش نویسنده در داستان نقد ژاپن و به نوعی بالا بردن ایرانه. حتی شده با به نقد کشیدن تند بودن قطارها و یا زیادی سروقت بودن همه چیز! بعنوان کسی که تجربه خوندن سفرنامه‌های قوی‌تری رو داشتم این کتاب اصلا برام مطلوب نبود. اما مثلا روایت ارتداد گیرا بود. ایده‌ش هم ایده قوی‌ای بود هرچند که هدف همچنان هم‌سو با عقاید سیاسی نگارنده بود اما رمان خوبی بود. به طور کلی یامین‌پور نویسنده خوبیه اما شاید بد نباشه کمی بی‌طرفانه‌تر پیش بره. مشخصا منظورم این نیست که تلاشی برای به نمایش گذاشتن ویژگی‌های مثبت ایران و نظام نکنه، بحث اینه که می‌تونه کمی زیرپوستی‌تر پیش بره‌.